Crisis intervention for people with severe mental illnesses

  • Review
  • Intervention

Authors


Abstract

Background

A particularly difficult challenge for community treatment of people with serious mental illnesses is the delivery of an acceptable level of care during the acute phases of severe mental illness. Crisis-intervention models of care were developed as a possible solution.

Objectives

To review the effects of crisis-intervention models for anyone with serious mental illness experiencing an acute episode compared to the standard care they would normally receive. If possible, to compare the effects of mobile crisis teams visiting patients' homes with crisis units based in home-like residential houses.

Search methods

We searched the Cochrane Schizophrenia Group’s Study-Based Register of Trials. There is no language, time, document type, or publication status limitations for inclusion of records in the register. This search was undertaken in 1998 and then updated 2003, 2006, 2010 and September 29, 2014.

Selection criteria

We included all randomised controlled trials of crisis-intervention models versus standard care for people with severe mental illnesses that met our inclusion criteria.

Data collection and analysis

We independently extracted data from these trials and we estimated risk ratios (RR) or mean differences (MD), with 95% confidence intervals (CI). We assessed risk of bias for included studies and used GRADE to create a 'Summary of findings' table.

Main results

The update search September 2014 found no further new studies for inclusion, the number of studies included in this review remains eight with a total of 1144 participants. Our main outcomes of interest are hospital use, global state, mental state, quality of life, participant satisfaction and family burden. With the exception of mental state, it was not possible to pool data for these outcomes.

Crisis intervention may reduce repeat admissions to hospital (excluding index admissions) at six months (1 RCT, n = 369, RR 0.75 CI 0.50 to 1.13, high quality evidence), but does appear to reduce family burden (at six months: 1 RCT, n = 120, RR 0.34 CI 0.20 to 0.59, low quality evidence), improve mental state (Brief Psychiatric Rating Scale (BPRS) three months: 2 RCTs, n = 248, MD -4.03 CI -8.18 to 0.12, low quality evidence), and improve global state (Global Assessment Scale (GAS) 20 months; 1 RCT, n = 142, MD 5.70, -0.26 to 11.66, moderate quality evidence). Participants in the crisis-intervention group were more satisfied with their care 20 months after crisis (Client Satisfaction Questionnaire (CSQ-8): 1 RCT, n = 137, MD 5.40 CI 3.91 to 6.89, moderate quality evidence). However, quality of life scores at six months were similar between treatment groups (Manchester Short Assessment of quality of life (MANSA); 1 RCT, n = 226, MD -1.50 CI -5.15 to 2.15, low quality evidence). Favourable results for crisis intervention were also found for leaving the study early and family satisfaction. No differences in death rates were found. Some studies suggested crisis intervention to be more cost-effective than hospital care but all numerical data were either skewed or unusable. We identified no data on staff satisfaction, carer input, complications with medication or number of relapses.

Authors' conclusions

Care based on crisis-intervention principles, with or without an ongoing homecare package, appears to be a viable and acceptable way of treating people with serious mental illnesses. However only eight small studies with unclear blinding, reporting and attrition bias could be included and evidence for the main outcomes of interest is low to moderate quality. If this approach is to be widely implemented it would seem that more evaluative studies are still needed.

Plain language summary

Crisis intervention for people with severe mental illnesses

The move from hospital to community-based care can be a frightening and difficult experience for people with severe mental illness (SMI). People with mental health problems may not have networks of support such as family, friends and carers. They often have no one they know personally to help them when they go home. To complicate matters, people with SMI can have critical downturns in their mental health creating a revolving-door of care, where service users are discharged from hospital when considered stable and well, only to go back into hospital again when their mental health becomes worse during an acute episode or crisis. Crisis-intervention and homecare packages have been developed as a possible solution to these problems.

Crisis care, where support is provided during a crisis for service users, either in their home or a community setting, was found by this review to provide a package of support that was worthwhile, acceptable and less expensive than standard care. Furthermore, crisis care avoided repeat admission to hospital; improved the mental state of services users more than standard care; was more acceptable and satisfactory to service users and placed less burden on families and carers. There were no differences in death rates between crisis intervention and standard care.

The review, however, looks at only eight studies. The methods of most of these studies were considered poor and there was no definitive description of crisis intervention or crisis care for studies included before 2006, meaning there was a lack of focus on crisis care in its pure form. Most studies excluded service users with alcohol or drug misuse, and those who were a danger of being harmful to themselves or others. The authors of the review suggest more studies are needed to create a stronger evidence base. Crisis care may be currently delivered without sound and good quality evidence. For example, no data or information were available on carer input, concordance or the willingness of service users to take medication and the number of relapses experienced by service users. Finally, despite reports of staff 'burn-out', staff satisfaction with crisis care was not assessed.

This plain language summary has been prepared by Ben Gray, Senior Peer Researcher, McPin Foundation (. http://mcpin.org/).

Laički sažetak

Krizna intervencija za oboljele od težih duševnih bolesti

Prijelaz s bolničkog liječenja na liječenje u okviru psihijatrije u zajednici može biti zastrašujuće i teško iskustvo za oboljele od težih duševnih bolesti.Ljudi s problemima duševnog zdravlja mogu biti bez mreže podrške od strane obitelji, prijatelja i skrbnika. Oni često nemaju nikoga koga osobno poznaju da im pomogne kad dođu kući. Stvari se dodatno kompliciraju time što oboljeli od duševnih bolesti često imaju značajna pogoršanja duševnog zdravlja, zbog čega se stalno vraćaju u program liječenja, pri čemu se pacijenti otpuste s bolničkog liječenja kad se smatra da su stabilno i dobro, kako bi se vratili na bolničko liječenje čim dođe do pogoršanja duševnog zdravlja tijekom akutne epizode ili krize. Krizna intervencija i paketi za skrb u kući razvili su se kao moguće rješenje za te probleme.

U ovom je Cochrane sustavnom pregledu utvrđeno da je krizna skrb, u kojoj je podrška osigurana pacijentima tijekom krize, bilo u kući ili u okruženju zajednice, s ciljem kako bi se osigurao paket podrške, bila korisna, prihvatljiva i jeftinija od standardne skrbi. Nadalje, krizna skrb je izbjegla ponavljanje bolničkih prijema, poboljšala duševno stanje korisnika više od standardne skrbi, bila prihvatljivija i zadovoljavajuća korisnicima te manje opterećenje za obitelji i skrbnike. Nije bilo razlike u stopi smrtnosti između krizne intervencije i standardne skrbi.

Međutim, pregled literature je uključio samo osam studija. Metode korištene u većini tih studija smatraju se slabim, i nije bilo definitivnog opisa krizne intervencije ili krizne skrbi za studije uključene prije 2006. godine, što je značilo nedostatak fokusa na kriznu skrb u čistom obliku. Mnoge su studije isključile pacijente sa zlouporabom alkohola ili droga, kao i one koji su bili u opasnosti da naškode sebi ili drugima. Autori ovog pregleda sugeriraju kako je potrebno više studija kako bi se postigla snažnija jačina dokaza. Krizna skrb se trenutno može provoditi bez odgovarajuće kvalitete dokaza. Za primjer, nema dostupnog podatka ili informacije o utjecaju skrbnika, suglasnosti ili spremnosti pacijenta za uzimanjem lijekova kao i o broju relapsa korisnika usluga. U konačnici, unatoč prikazima o „sagorijevanju“ (engl. burn-out) osoblja, zadovoljstvo osoblja kriznom skrbi nije utvrđeno.

Sažetak je pripremio Ben Gray, istraživač zaposlen u Zakladi McPin: http://mcpin.org/ http://mcpin.org/.

Bilješke prijevoda

Hrvatski Cochrane
Prevela: Linda Rossini Gajšak
Ovaj sažetak preveden je u okviru volonterskog projekta prevođenja Cochrane sažetaka. Uključite se u projekt i pomozite nam u prevođenju brojnih preostalih Cochrane sažetaka koji su još uvijek dostupni samo na engleskom jeziku. Kontakt: cochrane_croatia@mefst.hr

எளியமொழிச் சுருக்கம்

கடுமையான மன நோய்கள் கொண்ட மக்களுக்கான இக்கட்டு நிலை சிகிச்சை தலையீடு

கடுமையான மன நோய்கள் (சிவியர் மெண்டல் இல்நேசஸ், எஸ்எம்ஐ) கொண்ட மக்களுக்கு, மருத்துவமனையிலிருந்து சமூகம்-சார்ந்த பராமரிப்பிற்கு மாறுதல் அச்சுறுத்தக் கூடியதாகவும் மற்றும் கடினமான அனுபவமாக இருக்கக் கூடும்.மன நல பிரச்சனைகள் கொண்ட மக்கள், குடும்பம், நண்பர்கள் மற்றும் பராமரிப்பாளர்கள் போன்ற ஆதரவு வலைகள் இன்றி இருப்பர். அவர்கள் வீட்டிற்கு செல்லும் போது, தனிப்பட்ட முறையில் அவர்களை அறிந்து உதவக் கூடிய எவரும் அவர்களுக்கு பெரும்பாலும் இருப்பதில்லை. நிலைமைகளை மேலும் மோசமாக்க, எஸ்எம்ஐ கொண்ட மக்கள், அவர்களின் மன நலத்தில் இக்கட்டான திருப்பத்தை கொண்டு, திரும்பவும் பராமரிப்பு தேவை உருவாகி, நிலையான மற்றும் நன்றான பின் மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியேற்றப்படுவர், மற்றும் ஒரு திடீர் நிகழ்வோ அல்லது இக்கட்டோ ஏற்பட்டு அவர்களின் மன நலம் மோசமடையும் போது மட்டும் மீண்டும் மருத்துவமனைக்கு செல்வர். இந்த பிரச்சனைகளுக்கு, இக்கட்டு நிலை சிகிச்சை தலையீடு மற்றும் வீட்டு பராமரிப்பு திட்டங்கள் ஒரு சாத்தியமான தீர்வாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

இக்கட்டு நிலையில், சேவை பயனாளர்களுக்கு அவர்களின் வீட்டிலோ அல்லது ஒரு சமூக சூழலிலோ அளிக்கப்படும் இக்கட்டு நிலை பராமரிப்பு, வழக்கமான பராமரிப்பை விட ஒரு தகுதிவாய்ந்த, ஏற்கத்தக்க மற்றும் செலவு குறைந்த ஒரு ஆதரவு திட்டமாக இந்த திறனாய்வு கண்டது. இதற்கு மேலும், இக்கட்டு நிலை பராமரிப்பு, மருத்துவமனை மறு-அனுமதித்ததலை தவிர்த்தது ; வழக்கமான பராமரிப்பை விட சேவை பயனாளர்களின் மனநிலைமையை அதிகமாக மேம்படுத்தியது;அதிகமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு மற்றும் சேவை பயனாளர்களுக்கு திருப்தி அளித்தது; மற்றும் குடும்பங்கள் மற்றும் பராமரிப்பாளர்களுக்கு குறைவான சுமையை ஏற்படுத்தியது. இக்கட்டு நிலை சிகிச்சை தலையீட்டிற்கும் மற்றும் வழக்கமான பராமரிப்பிற்கும் இடையே இறப்பு விகிதங்களில் எந்த வித்தியாசங்களும் இல்லை.

எனினும், இந்த திறனாய்வு எட்டு ஆய்வுகளை மட்டுமே கண்டது. பெரும்பாலான இந்த ஆய்வுகளின் செயல்முறைகள் மோசமானதாக கருதப்பட்டன, மற்றும் 2006 முன் சேர்க்கப்பட்ட ஆய்வுகளுக்கு இக்கட்டு நிலை சிகிச்சை தலையீட்டிற்கு அல்லது இக்கட்டு நிலை பராமரிப்பிற்கு ஒரு தெளிவான விளக்கம் இல்லை, அதாவது ஒரு தெளிவான இக்கட்டு நிலை பராமரிப்பின் வடிவத்தின் மேல் ஒரு குறிக்கோளின்றி இருந்துள்ளது. மது அல்லது போதையின் தவறான பயன்பாடு கொண்ட சேவை பயனாளர்களையும் மற்றும் தங்களுக்கும் மற்றும் பிறருக்கும் தீங்கு ஏற்படுத்தக் கூடிய அபாயம் கொண்டவர்களையும் பெரும்பாலான ஆய்வுகள் ஒதுக்கி இருந்தன. ஒரு உறுதியான ஆதார அடித்தளத்தை உருவாக்க, அதிகமான ஆய்வுகள் தேவைப்படுகிறன என்று இந்த திறனாய்வு ஆசிரியர்கள் பரிந்துரைக்கின்றனர். தற்போது, இக்கட்டு நிலை பராமரிப்பு, திடமான மற்றும் சிறந்த தர ஆதாரமின்றி வழங்கப்படலாம். உதாரணத்திற்கு, பராமரிப்பாளர் கருத்துகள், மருந்தை எடுத்துக் கொள்வதில் சேவை பயனாளர்களின் இசைவு மற்றும் ஒப்புதல் மற்றும் சேவை பயனாளர்களால் அனுபவிக்கப்பட்ட மறுவீழ்வுகளின் எண்ணிக்கை ஆகியவற்றின் மேலான தரவு அல்லது தகவல் எதுவுமில்லை. முடிவாக, ஊழியர்களின் "செயல்-தீய்வு " பற்றிய அறிக்கைகள் இருந்தும், இக்கட்டு நிலை பராமரிப்பை பற்றி ஊழியர்களின் திருப்தி அளவிடப்படவில்லை.

இந்த எளிய மொழி சுருக்கம் பென் கிரே, Peer Researcher, McPin Foundation, அவர்களால் தயாரிக்கப்பட்டது. http://mcpin.org/

மொழிபெயர்ப்பு குறிப்புகள்

மொழி பெயர்ப்பாளர்கள்: சிந்தியா ஸ்வர்ணலதா ஸ்ரீகேசவன், தங்கமணி ராமலிங்கம், ப்ளசிங்டா விஜய், ஸ்ரீகேசவன் சபாபதி.

Laienverständliche Zusammenfassung

Krisenintervention für Personen mit schweren psychischen Erkrankungen

Der Übergang vom Krankenhaus zur ambulanten Versorgung kann beängstigend und ein schwieriges Erlebnis für Personen mit schweren psychischen Erkrankungen sein. Personen mit psychischen Gesundheitsproblemen könnten keine Netzwerke zur Unterstützung haben, wie Familie, Freunde und Betreuer. Sie haben oft niemanden den sie persönlich kennen, der ihnen helfen könnte, wenn sie nach Hause zurückkehren. Erschwerend kommt hinzu, dass Personen mit schweren psychischen Erkrankungen kritische Einbrüche ihrer psychischen Gesundheit haben können, die zu einem Drehtür-Effekt in der Versorgung führen können. Das heißt, dass die Leistungsempfänger aus dem Krankenhaus entlassen werden, wenn sie als stabil und gesund befunden werden, nur um wieder ins Krankenhaus eingewiesen zu werden, wenn ihr psychischer Zustand sich aufgrund einer Akutphase oder Krise verschlechtert. Kriseninterventions- und häusliche Versorgungspakete wurden als eine mögliche Lösung für diese Probleme entwickelt.

Krisenversorgung, die Unterstützung Zuhause oder im Gemeindesetting für die Leistungsempfänger während einer Krise anbot, bestand in diesem Review aus einem Paket, das lohnenswertere, akzeptablere und weniger kostenintensive Unterstützung anbot, als die Regelversorgung. Außerdem vermied die Krisenversorgung eine wiederholte Einweisung ins Krankenhaus, verbesserte die psychische Verfassung des Leistungsempfängers stärker als die Regelversorgung, war stärker akzeptiert und zufriedenstellender bei den Leistungsempfängern und sorgte für weniger Belastungen bei den Familien und Betreuern. Es gab keine Unterschiede in der Sterberate zwischen Kriseninterventionen und Regelversorgung.

Dieser Review bezog jedoch nur acht Studien ein. Die Methoden der meisten der Studien wurden als schwach eingestuft und es gab keine eindeutige Beschreibung der Krisenintervention oder der Krisenversorgung aus den vor 2006 eingeschlossenen Studien. Das bedeutet, dass es einen mangelnden Fokus auf die Krisenversorgung als solche gab. Die meisten Studien schlossen Leistungsempfänger mit Alkohol- oder Drogenmissbrauch aus, ebenso wie diejenigen die ein Risiko für sich oder andere darstellten. Die Review-Autoren weisen darauf hin, dass mehr Studien benötigt werden, um eine stärkere Evidenzgrundlage zu schaffen. Krisenversorgung könnte derzeit ohne fundierte und gute Qualität der Evidenz angeboten werden. Zum Beispiel sind keine Daten oder Auskünfte zum Input durch die Versorger, zur Übereinstimmung oder Bereitwilligkeit der Leistungsempfänger bezüglich der Einnahme ihrer Medikamente oder zur Zahl der erlebten Rückfälle der Leistungsempfänger verfügbar. Ungeachtet bestehender Berichte zu Burnout bei den Leistungserbringern, wurde ihre Zufriedenheit mit der Krisenversorgung nicht erhoben.

Diese laienverständliche Zusammenfassung wurde durch Ben Gray, Senior Peer Researcher, McPin Foundation bereitgestellt ( http://mcpin.org/).

Anmerkungen zur Übersetzung

I. Nolle, freigegeben durch Cochrane Deutschland.