Intervention Review

You have free access to this content

Physical fitness training for stroke patients

  1. David H Saunders1,*,
  2. Mark Sanderson2,
  3. Miriam Brazzelli3,
  4. Carolyn A Greig4,
  5. Gillian E Mead5

Editorial Group: Cochrane Stroke Group

Published Online: 21 OCT 2013

Assessed as up-to-date: 31 JAN 2013

DOI: 10.1002/14651858.CD003316.pub5


How to Cite

Saunders DH, Sanderson M, Brazzelli M, Greig CA, Mead GE. Physical fitness training for stroke patients. Cochrane Database of Systematic Reviews 2013, Issue 10. Art. No.: CD003316. DOI: 10.1002/14651858.CD003316.pub5.

Author Information

  1. 1

    Institute for Sport, Physical Education and Health Sciences (SPEHS), University of Edinburgh, Moray House School of Education, Edinburgh, Midlothian, UK

  2. 2

    University of the West of Scotland, Institute of Clinical Exercise and Health Science, Hamilton, UK

  3. 3

    University of Edinburgh, Division of Clinical Neurosciences, Edinburgh, UK

  4. 4

    University of Birmingham, School of Sport, Exercise and Rehabilitation Sciences, MRC-ARUK Centre for Musculoskeletal Ageing Research, Birmingham, UK

  5. 5

    University of Edinburgh, Centre for Clinical Brain Sciences, Edinburgh, UK

*David H Saunders, Moray House School of Education, Institute for Sport, Physical Education and Health Sciences (SPEHS), University of Edinburgh, St Leonards Land, Holyrood Road, Edinburgh, Midlothian, EH8 2AZ, UK. Dave.Saunders@ed.ac.uk.

Publication History

  1. Publication Status: New search for studies and content updated (conclusions changed)
  2. Published Online: 21 OCT 2013

SEARCH

 

Abstract

  1. Top of page
  2. Abstract
  3. Plain language summary
  4. Résumé scientifique
  5. Résumé simplifié
  6. 摘要
  7. 淺顯易懂的口語結論
  8. Laički sažetak
  9. எளியமொழிச் சுருக்கம்

Background

Levels of physical fitness are low after stroke. It is unknown whether improving physical fitness after stroke reduces disability.

Objectives

To determine whether fitness training after stroke reduces death, dependence, and disability. The secondary aims were to determine the effects of training on physical fitness, mobility, physical function, quality of life, mood, and incidence of adverse events.

Search methods

We searched the Cochrane Stroke Group Trials Register (last searched January 2013), the Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) (The Cochrane Library 2012, Issue 12: searched January 2013), MEDLINE (1966 to January 2013), EMBASE (1980 to January 2013), CINAHL (1982 to January 2013), SPORTDiscus (1949 to January 2013), and five additional databases (January 2013). We also searched ongoing trials registers, handsearched relevant journals and conference proceedings, screened reference lists, and contacted experts in the field.

Selection criteria

Randomised trials comparing either cardiorespiratory training or resistance training, or both, with no intervention, a non-exercise intervention, or usual care in stroke survivors.

Data collection and analysis

Two review authors independently selected trials, assessed quality, and extracted data. We analysed data using random-effects meta-analyses. Diverse outcome measures limited the intended analyses.

Main results

We included 45 trials, involving 2188 participants, which comprised cardiorespiratory (22 trials, 995 participants), resistance (eight trials, 275 participants), and mixed training interventions (15 trials, 918 participants). Nine deaths occurred before the end of the intervention and a further seven at the end of follow-up. No dependence data were reported. Diverse outcome measures made data pooling difficult. Global indices of disability show a tendency to improve after cardiorespiratory training (standardised mean difference (SMD) 0.37, 95% confidence interval (CI) 0.10 to 0.64; P = 0.007); benefits at follow-up and after mixed training were unclear. There were insufficient data to assess the effects of resistance training.

Cardiorespiratory training involving walking improved maximum walking speed (mean difference (MD) 7.37 metres per minute, 95% CI 3.70 to 11.03), preferred gait speed (MD 4.63 metres per minute, 95% CI 1.84 to 7.43), walking capacity (MD 26.99 metres per six minutes, 95% CI 9.13 to 44.84), and Berg Balance scores (MD 3.14, 95% CI 0.56 to 5.73) at the end of the intervention. Mixed training, involving walking, increased preferred walking speed (MD 4.54 metres per minute, 95% CI 0.95 to 8.14), walking capacity (MD 41.60 metres per six minutes, 95% CI 25.25 to 57.95), and also pooled balance scores but the evidence is weaker (SMD 0.26 95% CI 0.04 to, 0.49). Some mobility benefits also persisted at the end of follow-up. The variability and trial quality hampered the assessment of the reliability and generalisability of the observed results.

Authors' conclusions

The effects of training on death and dependence after stroke are unclear. Cardiorespiratory training reduces disability after stroke and this may be mediated by improved mobility and balance. There is sufficient evidence to incorporate cardiorespiratory and mixed training, involving walking, within post-stroke rehabilitation programs to improve the speed and tolerance of walking; improvement in balance may also occur. There is insufficient evidence to support the use of resistance training. Further well-designed trials are needed to determine the optimal content of the exercise prescription and identify long-term benefits.

 

Plain language summary

  1. Top of page
  2. Abstract
  3. Plain language summary
  4. Résumé scientifique
  5. Résumé simplifié
  6. 摘要
  7. 淺顯易懂的口語結論
  8. Laički sažetak
  9. எளியமொழிச் சுருக்கம்

Physical fitness training for stroke patients

Physical fitness is important to allow people to carry out everyday activities such as walking and climbing stairs. However, physical fitness is often reduced in stroke patients and may limit their ability to perform everyday activities and also worsen any stroke-related disability. For this reason fitness training has been proposed as a beneficial approach for stroke patients. In January 2013 this review identified 45 trials involving 2188 participants, which tested different forms of fitness training after stroke.

Studies of fitness training can be difficult to carry out. This means most of the studies were small and of moderate quality. However, some consistent findings did emerge. We found that some types of fitness training, particularly those involving walking, can improve exercise ability, walking and balance after stroke. However, there was not enough information to draw reliable conclusions about the impact of fitness training on quality of life or mood.

There was no evidence that any of the different types of fitness training caused injuries or other health problems; exercise appears to be a safe intervention.

 

Résumé scientifique

  1. Top of page
  2. Abstract
  3. Plain language summary
  4. Résumé scientifique
  5. Résumé simplifié
  6. 摘要
  7. 淺顯易懂的口語結論
  8. Laički sažetak
  9. எளியமொழிச் சுருக்கம்

Entraînement physique chez les patients victimes d'un AVC

Contexte

Les niveaux de forme physique sont faibles après un AVC. On ignore si l'amélioration de la forme physique après un AVC permet de réduire l'incapacité.

Objectifs

Déterminer si l'entraînement physique après un AVC réduit la mortalité, la dépendance et l'incapacité. Les objectifs secondaires visaient à déterminer les effets de l'entraînement physique, la mobilité, la fonction physique, la qualité de vie, l’humeur et l'incidence des événements indésirables.

Stratégie de recherche documentaire

Nous avons effectué des recherches dans le groupe Cochrane sur les accidents vasculaires cérébraux (dernière recherche en janvier 2013), le registre Cochrane des essais contrôlés (CENTRAL) ( La Bibliothèque Cochrane 2012, numéro 12: Recherche effectuée en janvier 2013), MEDLINE (de 1966 à janvier 2013), EMBASE (de 1980 à janvier 2013), CINAHL (de 1982 à janvier 2013), SPORTDiscus (de 1949 à janvier 2013) et cinq bases de données supplémentaires (de janvier 2013). Nous avons également effectué une recherche dans les registres d'essais cliniques en cours, une recherche manuelle dans les journaux et les actes de conférence pertinents, vérifié les références bibliographiques et contacté des experts du domaine.

Critères de sélection

Les essais randomisés comparant l'entraînement cardiorespiratoire ou l'entraînement de résistance, ou les deux, à l'absence d'intervention, à une intervention sans exercice physique ou à des soins courants chez les victimes d'AVC.

Recueil et analyse des données

Deux auteurs de revue ont sélectionné les essais, évalué la qualité et extrait les données de manière indépendante. Nous avons analysé les données à l'aide de méta-analyses à effets aléatoires. Des mesures différentes des critères de jugement ont limité les analyses prévues.

Résultats principaux

Nous avons inclus 45 essais comprenant 2 188 participants, qui comportaient des interventions cardiorespiratoires (22 essais, 995 participants), de résistance (huit essais, 275 participants) et d'entraînement combiné (15 essais, 918 participants). Neuf décès sont survenus avant la fin de l'intervention et sept autres à la fin du suivi. Aucune donnée sur la dépendance n'a été rapportée. Des mesures différentes des critères de jugement ont rendu la combinaison des données difficile. Les indices d'incapacité montrent une tendance vers l’amélioration après les entraînements cardiorespiratoires (différence moyenne standardisée (DMS) 0,37, intervalle de confiance (IC) à 95% 0,10 à 0,64; P =0,007); les bénéfices lors du suivi et après l'entraînement conjugué n'étaient pas clairs. Il n'y avait pas suffisamment de données pour pouvoir évaluer les effets des exercices de résistance.

L'entraînement cardiorespiratoire comportant de la marche a amélioré la vitesse de marche maximale (différence moyenne (DM) de 7,37 mètres par minute, IC à 95% 3,70 à 11,03), la vitesse de marche préférée (DM de 4,63 mètres par minute, IC à 95% 1,84 à de 7,43), la capacité de marche (DM 26,99 mètres par six minutes, IC à 95%, entre 9,13 44.84), et les scores de Berg Balance (DM de 3,14, IC à 95% 0,56 à 5,73) à la fin de l'intervention. L'entraînement conjugué, portant sur la marche, augmentait la vitesse de marche préférée (DM de 4,54 mètres par minute, IC à 95%, entre 0,95 et 8,14), la capacité de marche (DM 41,60 mètres par six minutes, IC à 95% 25,25 à 57,95) et l'équilibre, mais les preuves sont plus faibles (DMS de 0,26, IC à 95% 0,04 à 0,49). Certains effets bénéfiques sur la mobilité étaient également notables à la fin du suivi. La variabilité et la qualité des essais ont entravé la fiabilité et la généralisabilité des résultats observés.

Conclusions des auteurs

Les effets de l'entraînement sur la mortalité et la dépendance après un AVC ne sont pas clairs. Les entraînements cardiorespiratoires réduisent l'incapacité après un accident vasculaire cérébral (AVC) et cela peut être influencé par une amélioration de la mobilité et de l'équilibre. Il existe suffisamment de preuves pour intégrer l’entraînement cardiorespiratoire et conjugué, comportant de la marche, dans les programmes de rééducation post-AVC afin d'améliorer la vitesse et la tolérance de la marche; l’amélioration de l'équilibre peut également se produire. Il n'existe pas suffisamment de preuves pour recommander l'utilisation des exercices de résistance. Des essais complémentaires bien conçus doivent être réalisés afin de déterminer la prescription d'exercice physique optimale et identifier les bénéfices sur le long terme.

 

Résumé simplifié

  1. Top of page
  2. Abstract
  3. Plain language summary
  4. Résumé scientifique
  5. Résumé simplifié
  6. 摘要
  7. 淺顯易懂的口語結論
  8. Laički sažetak
  9. எளியமொழிச் சுருக்கம்

Entraînement physique chez les patients victimes d'un AVC

La condition physique est importante pour permettre aux personnes de réaliser leurs activités quotidiennes telles que marcher et monter des marches. Cependant, la condition physique est souvent restreinte chez les patients victimes d'un AVC et peut limiter leur capacité à effectuer les activités quotidiennes et également aggraver l'incapacité liée à un AVC. Pour cette raison, l'entraînement physique a été proposé comme une approche bénéfique pour les patients victimes d'un AVC. En janvier 2013, cette revue a identifié 45 essais impliquant 2 188 patients, qui ont essayé différentes méthodes d'entraînement physique suite à un accident vasculaire cérébral (AVC).

Les études portant sur l'entraînement physique peuvent être difficiles à réaliser. Cela signifie que la plupart des études étaient de petite taille et de qualité modérée. Cependant, certains résultats constants ont émergé. Nous avons constaté que certaines méthodes d'entraînement physique, en particulier celles impliquant la marche, peuvent améliorer la capacité d'exercice, la marche et l'équilibre après un AVC. Cependant, il n'y avait pas suffisamment d'informations pour tirer des conclusions fiables concernant l'impact de l'entraînement physique sur la qualité de vie ou l'humeur.

Il n'y avait aucune preuve que toute méthode d'entraînement physique utilisée soit à l'origine de blessures ou d'autres problèmes de santé; l’exercice semble être une intervention sûre.

Notes de traduction

Traduit par: French Cochrane Centre 14th January, 2014
Traduction financée par: Ministère du Travail, de l'Emploi et de la Santé Français

 

摘要

  1. Top of page
  2. Abstract
  3. Plain language summary
  4. Résumé scientifique
  5. Résumé simplifié
  6. 摘要
  7. 淺顯易懂的口語結論
  8. Laički sažetak
  9. எளியமொழிச் சுருக்கம்

中風病患的體能訓練

背景

中風後體能變差。目前尚未知中風後改善體能是否降低失能情況。

目的

為了判定中風後的體能訓練能否減少死亡、依賴與失能。再來就是要判定訓練對體能、發病率、身體功能、生活品質、情緒與負面事件的效用。

搜尋策略

我們檢索考科藍中風試驗註冊小組(上次檢索時間為2010年四月)、考科藍對照試驗中心(The Cochrane Library,2010年七月)、MEDLINE (1966年 to 2010年三月),EMBASE(1980至2010年三月)、 CINAHL(1982至2010年三月)、SPORTDiscus(1949至2010年三月)、以及五個額外的資料庫(2010年三月)。我們也檢索持續進行的試驗註冊,手動檢索相關期刊與會議,篩選參考清單、並與該領域的專家接觸。

選擇標準

比較中風倖存者接受心肺訓練或阻力訓練,或兩者一起進行的隨機試驗與無介入措施,非運動介入或一般照護。

資料收集與分析

兩位審查作者獨立挑選試驗,評估其品質,並萃取資料。我們使用隨機效用後設分析資料。多種成果測量限制預期的分析。

主要結果

我們收錄32個試驗,共1414位參與者,內容涵蓋心肺(14項試驗,651位參與者)、阻力(7項試驗,246位參與者)、並混合介入措施(11項試驗,517位參與者)。五位樣本在介入結束時死亡,九位樣本在追蹤結束時死亡。沒有報告其他相關資料。多樣化的成果量測讓資料不易彙總。大多數效用的評估都不顯著。心肺訓練措施結束時,包含健走改善最快走路速度(平均差MD每分鐘8.66公尺,95%CI是2.98至14.34),喜好的步行速度(MD每分鐘4.68公尺,95%CI 是1.40至7.96),步行能力(MD每六分鐘 47.13公尺,95% CI是 19.39 to 74.88)。這些訓練的效果也維持至追蹤結束時。

包含走路的混合訓練增加喜好的步行速度(MD每分鐘2.93,95% CI是0.02至5.84),步走能力(MD每6分鐘30.59公尺,95% CI是 8.90至52.28),但果用較差,且試驗結果間有異質性。資料不足以評估阻力訓練的成效。收錄之試驗品質差異性影響觀察結果的可信度與普遍性。

作者結論

訓練對中風後的死亡、依賴、以及失能的效用尚未明朗。有充足的證據顯示綜合心肺訓練與中風後復建方案的步行,能提升步行中的速度、耐力及獨立性。進一步設計良好的試驗以決定最佳運動處方並確認長期效益是需要的。

 

淺顯易懂的口語結論

  1. Top of page
  2. Abstract
  3. Plain language summary
  4. Résumé scientifique
  5. Résumé simplifié
  6. 摘要
  7. 淺顯易懂的口語結論
  8. Laički sažetak
  9. எளியமொழிச் சுருக்கம்

能訓練對中風患者是有助益的。

體能對日常活動的表現是重要的。中風患者的體能在中風後受損,這可能會降低他們執行日常活動的能力,也加劇中風相關的失能

此次回顧有1414位參與者,共32個試驗,發現中風後的心肺體能訓練能改善步行的表現。

因資料過少,無法獲得其它結論。

譯註

翻譯: East Asian Cochrane Alliance
翻譯補助: 台灣衛生福利部/台北醫學大學實證醫學研究中心

 

Laički sažetak

  1. Top of page
  2. Abstract
  3. Plain language summary
  4. Résumé scientifique
  5. Résumé simplifié
  6. 摘要
  7. 淺顯易懂的口語結論
  8. Laički sažetak
  9. எளியமொழிச் சுருக்கம்

Tjelovježba nakon moždanog udara

Dobra tjelesna kondicija važna je za obavljanje svakodnevnih aktivnosti kao što su hodanje i penjanje uz stepenice. Međutim, tjelesna je kondicija često oslabljena nakon moždanog udara i može bolesnicima ograničiti obavljanje svakodnevnih funkcija te pogoršati njihovu invalidnost. Stoga se preporučuje tjelovježba nakon moždanog udara. Cochrane sustavni pregled pronašao je 45 kliničkih istraživanja, s ukupno 2188 ispitanika, u kojima je istražen učinak različitih oblika tjelovježbe nakon moždanog udara.

Istraživanja o tjelovježbi može biti vrlo teško provesti. Većinu pronađenih istraživanja odlikuje malen broj ispitanika i umjerena kvaliteta. Međutim, uočeni su određeni konzistentni rezultati. Utvrđeno je da određeni oblici tjelovježbe, osobito oni koji uključuju hodanje, mogu povoljno djelovati na mogućnost dodatnog vježbanja, hodanje i ravnotežu nakon moždanog udara. Međutim, nije nađeno dovoljno informacija da bi se mogli donijeti zaključci o učinku tjelovježbe na kvalitetu života i raspoloženje bolesnika.

Nisu nađeni dokazi da različiti oblici tjelovježbe uzrokuju ozljede ili druge zdravstvene probleme te se tjelovježba nakon moždanog udara doima kao sigurna intervencija.

Bilješke prijevoda

Prevoditelj:: Croatian Branch of the Italian Cochrane Centre

 

எளியமொழிச் சுருக்கம்

  1. Top of page
  2. Abstract
  3. Plain language summary
  4. Résumé scientifique
  5. Résumé simplifié
  6. 摘要
  7. 淺顯易懂的口語結論
  8. Laički sažetak
  9. எளியமொழிச் சுருக்கம்

பக்கவாத நோயாளிகளுக்கான உடற்திறன் பயிற்சி

நடப்பது மற்றும் மாடிப்படி ஏறுவது போன்ற அன்றாட நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள மக்களை அனுமதிப்பதற்கு உடற்திறன் முக்கியமானதாகும். எனினும், பக்கவாத நோயாளிகளில் உடற்திறன் குறைந்து, அன்றாட நடவடிக்கைகளை செய்யக் கூடிய திறனைக் கட்டுப்படுத்தக் கூடும், மேலும் பக்கவாதம்-தொடர்பான இயலாமையை மோசமடைய செய்யும். இந்த காரணத்திற்காக பக்கவாத நோயாளிகளுக்கு உடற்திறன் பயிற்சி ஒரு நன்மையளிக்கக் கூடிய அணுகுமுறையாக முன்மொழியப்பட்டது. ஜனவரி 2013 ல், வெவ்வேறு முறையான உடற்திறன் பயிற்சிகளை, ​ பக்கவாதம் ஏற்பட்ட பின் சோதனை செய்த, 2188 பங்கேற்பாளர்கள் சம்பந்தப்பட்ட 45 சோதனைகளை இந்த திறனாய்வு அடையாளம் கண்டது.

உடற்திறன் பயிற்சி ஆய்வுகளை செயல்படுத்தி நடத்துவது கடினமாக இருக்க முடியும். இது என்னவென்றால், பெரும்பாலான ஆய்வுகள் சிறியதாகவும் ​ மிதமான தரத்தையுடையதாகவும் ​இருந்தன என்பதாகும். எனினும், சில சீரான கண்டுபிடிப்புகள் வெளிவந்தன. சில உடற்திறன் பயிற்சி வகைகள், குறிப்பாக, நடைபயிற்சி சம்மந்தப்பட்டவை உடற்பயிற்சி செய்யும் ​ திறன் மற்றும் பக்கவாதத்திற்கு பிறகான நடை, மற்றும் உடல் சமநிலையை மேம்படுத்த முடியும் என்று நாங்கள் கண்டுபிடித்தோம். எனினும், வாழ்க்கைத் தரம் அல்லது மனநிலையின் மேல் உடற்திறன் பயிற்சியின் தாக்கம் பற்றி நம்பகமான முடிவுகளுக்கு வர போதுமான தகவல் இல்லை.

எந்தவொரு பல்வேறு வகையான உடற்திறன் பயிற்சிகளும் காயங்களையோ அல்லது மற்ற ஆரோக்கிய பிரச்சினைகளையோ ஏற்படுத்தியது என்பதற்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை; உடற்பயிற்சி ஒரு பாதுகாப்பான சிகிச்சை தலையீடாக தோன்றுகிறது.

மொழிபெயர்ப்பு குறிப்புகள்

மொழி பெயர்ப்பாளர்கள்: சிந்தியா ஸ்வர்ணலதா ஸ்ரீகேசவன், தங்கமணி ராமலிங்கம், ப்ளசிங்டா விஜய், ஸ்ரீகேசவன் சபாபதி.