Get access

Rehabilitation interventions for foot drop in neuromuscular disease

  • Review
  • Intervention

Authors


Abstract

Background

"Foot drop" or "Floppy foot drop" is the term commonly used to describe weakness or contracture of the muscles around the ankle joint. It may arise from many neuromuscular diseases.

Objectives

To conduct a systematic review of randomised trials for the treatment of foot drop resulting from neuromuscular disease.

Search methods

In this update, we searched the Cochrane Neuromuscular Disease Group Trials Register (April 2009), MEDLINE (January 1966 to April 24 2009), EMBASE January 1980 to April 24 2009), CINAHL (January 1982 to May 6 2009), AMED (January 1985 to April 24 2009), the British Nursing Index (January 1985 to January 2008) and Royal College of Nursing Journal of Databases (January 1985 to January 2008).

Selection criteria

Randomised and quasi-randomised trials of physical, orthotic and surgical treatments for foot drop resulting from lower motor neuron or muscle disease and related contractures were included. People with primary joint disease were excluded. Interventions included a 'wait and see' approach, physiotherapy, orthoses, surgery and pharmacological therapy. The primary outcome measure was quantified ability to walk whilst secondary outcome measures included range of movement, dorsiflexor torque and strength, measures of activity and participation, quality of life and adverse effects.

Data collection and analysis

Methodological quality was evaluated by two authors using the van Tulder criteria. Four studies with a total of n = 152 participants were included in the update to the original review. Heterogeneity of the studies precluded pooling the data.

Main results

Early surgery did not significantly affect walking speed in a trial including 20 children with Duchenne muscular dystrophy. Both groups deteriorated during the 12 months follow-up. After one year, the mean difference (MD) of the 28 feet walking time was 0.00 seconds (95% confidence interval (CI) -0.83 to 0.83) and the MD of the 150 feet walking time was -2.88 seconds, favouring the control group (95% CI -8.18 to 2.42). Night splinting of the ankle did not significantly affect muscle force or range of movement about the ankle in a trial of 26 participants with Charcot-Marie-Tooth disease. Improvements were observed in both the splinting and control groups. In a trial of 26 participants with Charcot-Marie-Tooth disease and 28 participants with myotonic dystrophy, 24 weeks of strength training significantly improved six-metre timed walk in the Charcot-Marie-Tooth group compared to the control group (MD 0.70 seconds, favouring strength training, 95% CI 0.23 to 1.17), but not in the myotonic dystrophy group (MD -0.20 seconds, favouring the control group, 95% CI -0.79 to 0.39). No significant differences were observed for the 50 metre timed walk in the Charcot-Marie-Tooth disease group (MD 1.90 seconds, favouring the training group, 95% CI -0.29 to 4.09) or the myotonic dystrophy group (MD -0.80 seconds, favouring the control group, 95% CI -5.29 to 3.69). In a trial of 65 participants with facioscapulohumeral muscular dystrophy, 26 weeks of strength training did not significantly affect ankle strength. After one year, the mean difference in maximum voluntary isometric contraction was -0.43 kg, favouring the control group (95%CI -2.49 to 1.63) and the mean difference in dynamic strength was 0.44 kg, favouring the training group (95%CI -0.89 to 1.77).

Authors' conclusions

Only one study, involving people with Charcot-Marie-Tooth disease, demonstrated a statistically significant positive effect of strength training. No effect of strength training was found in people with either myotonic dystrophy or facioscapulohumeral muscular dystrophy. Surgery had no significant effect in children with Duchenne muscular dystrophy and night splinting of the ankle had no significant effect in people with Charcot-Marie-Tooth disease. More evidence generated by methodologically sound trials is required.

摘要

背景

神經肌肉疾病中,垂足的復健治療

垂足是一個常用來描繪踝關節週圍肌肉無力或攣縮的用語。很多神經肌肉疾病都可以造成垂足。

目標

對神經肌肉疾病所造成的垂足所作的隨機臨床試驗作一系統性的評論。

搜尋策略

我們搜尋了Cochrane 神經肌肉疾病試驗登錄(July 2005), MEDLINE (January 1966 to July 2005), EMBASE (January 1980 to July 2005), AMED (January 1985 to July 2005) and CINAHL databases (January 1982 to July 2005).

選擇標準

我們包括了用物理、矯正及手術方法來治療因週邊運動神經疾病或肌肉疾病還有相關攣縮所造成的垂足所作的隨機分配或半隨機分配的臨床試驗。有原發性關節疾病的病患則被排除。治療策略則包含了「持續觀察」、物理治療、矯正治療、手術及藥物治療。主要效果評估項是能不能走,次要效果評估項則包括了背屈肌的扭轉及力量、活動力的測量、及「參與度」和副作用。

資料收集與分析

由兩個作者用van Tulder準則來評估方法學的品質。評論包含了三個研究共139個參與者。這些實驗的異質性讓我們沒辦法把數據匯合統計。

主要結論

在一個針對20位罹患杜馨氏肌肉失養症的孩童的試驗中,早期手術並不能顯著地影響走路的速度。在一年後,他們走28英尺時間的平均差是0.00秒(95%CI −0.83到0.83),而走150英尺時間的平均差是 −2.88秒(95%CI −8.18到2.42)。在一個包含了共26位罹患了CharcotMarieTooth氏症(遺傳性運動感覺神經病變)的參與者試驗中,長期的肌力訓練明顯地增加了六公尺測時行走的速度(平均差 −0.70秒,95%CI −4.09到0.29)。在一個包含28位肌強直型進行性肌肉萎縮症(myotonic dystrophy)患者的試驗中,24週的肌力訓練並沒有顯著地改變走6或50公尺的速度。

作者結論

以主要評估項:走路的能力來說,只有一個試驗顯示了正面的效益: 一個針對CharcotMarieTooth氏症症患者的運動訓練。手術對杜馨氏肌肉失養症的孩童沒有顯著的好處。我們需要更多方法學良好的試驗證據。

翻譯人

本摘要由新光醫院葉旭霖翻譯。

此翻譯計畫由臺灣國家衛生研究院(National Health Research Institutes, Taiwan)統籌。

總結

神經肌肉疾病中,垂足(腳踝肌肉的無力或縮短攣縮)的復健治療: 垂足是一個常用來描繪踝關節週圍肌肉無力或攣縮的用語。很多神經肌肉疾病都可以造成垂足。治療策略則包含了「持續觀察」、物理治療、矯正治療、手術及藥物治療。這篇評論找出了三篇符合收案準則的隨機分配試驗,共包含了139位參與者。在一個包含了恰克馬利杜斯氏症(遺傳性運動感覺神經病變)患者的試驗中,運動對走路的能力有明顯的好處。一個對罹患杜馨氏肌肉失養症男孩的試驗中,對阿契里斯腱動手術對走路能力沒有顯著的好處。第三個試驗包含罹患顏面肩胛肱骨型肌肉失養症的病人,運動對腳踝的強度並沒有顯著的好處。我們需要更多隨機對照的試驗。

Plain language summary

Rehabilitation for foot drop (weakness or muscle shortening (contracture) at the ankle joint)

Foot drop is the term commonly used to describe weakness or contracture of the muscles at the ankle joint. It may arise from many neuromuscular diseases. Interventions might include a 'wait and see' approach, physiotherapy, orthotics (appliances), surgery or drug therapy. The review update identified four randomised controlled trials that met the criteria for inclusion, including 152 participants in total. In one trial strength training had a significant beneficial effect on walking ability in people with Charcot-Marie-Tooth disease (hereditary motor and sensory neuropathy), but no significant effect on walking ability in people with myotonic dystrophy. In another study strength training had no significant effect on ankle strength in people with facioscapulohumeral muscular dystrophy. Night splinting of the ankle had no significant effect on flexibility or muscle strength around the ankle in people with Charcot-Marie-Tooth disease, and surgery on the Achilles tendon in boys with Duchenne muscular dystrophy had no significant effect on their walking ability. Further randomised controlled trials are needed.

எளியமொழிச் சுருக்கம்

பாதத் தளர்ச்சிக்கு (foot drop) (கணுக்கால் மூட்டில் தளர்ச்சி அல்லது தசை ஒடுங்கல்) புனர்வாழ்வு

பாதத் தளர்ச்சி என்னும் சொல் பொதுவாக கணுக்கால் மூட்டில் தளர்ச்சி அல்லது தசை ஒடுங்கலை குறிக்கின்றது இது பல நரம்புத்தசை சார்ந்த நோய்களால் ஏற்படலாம். "பொறுத்திருந்து பார்த்தல்" அணுகுமுறை, இயன்முறை மருத்துவம், ஒர்தொடிக்ஸ் (orthotics) உபகரணங்கள், அறுவை அல்லது மருந்து சிகிச்சைகள் பேன்றவை சிகிச்சை முறைகளுள் அடங்கும். இந்த திறனாய்வு புதுப்பிக்கப்பட்டு, சேர்ப்பதற்காக விதிகளுக்கு உட்பட்ட, 152 பங்கேற்பாளர்கள் கொண்ட நான்கு சமவாய்ப்பு கட்டுப்பாட்டு சோதனைகள் கண்டறியப்பட்டது. ஒரு ஆராய்ச்சியில் சார்கோ-மரி-டூத் (மரபுவழி இயக்கம் மற்றும் உணர்வு நரம்புக் கோளாறு) நோயுள்ள நோயாளிகளுக்கு வலிமை பயிற்சிகள் நடக்கும் திறனில் குறிப்பிடத்தக்க பலன் அளித்தது, ஆனால் மயோடோனிக் டிஸ்டரோபி (myotonic dystrophy) நோயாளிகளுக்கு நடக்கும் திறனில் குறிப்பிடத்தக்க பலன் அள்ளிக்கவில்லை. முகம் தோள் சிறகெலும்பு தசை சிதைவு நோயுடைய நோயாளிகளின் கணுக்கால் தசை வலிமை குறிப்பிடத்தக்க மாற்றத்தை ஏற்படுத்தவில்லை என்று மற்றொரு ஆராய்ச்சி கூறுகின்றது. சார்கோ- மரி-டூத் நோய், குதிகால் தசைநாரில் அறுவைச்சிகிச்சை பெற்ற டுசேன் தசைச்சிதைவு நோய் பாதிக்கப்பட்ட சிறுவர்களுக்கு இரவுநேர சிம்பு அணிவது கணுக்கால் தசைகளின் இளக்கத் தன்மை மற்றும் வலிமையையும் எந்த குறிப்பிடத்தக்க விளைவையும் ஏற்படுத்தவில்லை மேலும் நடக்கும் திறனிலும் குறிப்பிடத்தக்க விளைவை ஏற்படுத்தவில்லை. மேலும் சமவாய்ப்பிட்டு கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சோதனைகள் தேவை.

மொழிபெயர்ப்பு குறிப்புகள்

மொழிபெயர்ப்பு: க.வேணு வேந்தன் மற்றும் ஐ.சி.பி.என்.அர் குழு

Ancillary