Vestibular rehabilitation for unilateral peripheral vestibular dysfunction

  • Review
  • Intervention

Authors

  • Michelle N McDonnell,

    1. University of South Australia (City East), International Centre for Allied Health Evidence, Sansom Institute for Health Research, Adelaide, Australia
    Search for more papers by this author
  • Susan L Hillier

    Corresponding author
    1. University of South Australia (City East), International Centre for Allied Health Evidence, Sansom Institute for Health Research, Adelaide, Australia
    • Susan L Hillier, International Centre for Allied Health Evidence, Sansom Institute for Health Research, University of South Australia (City East), North Terrace, Adelaide, SA 5000, Australia. Susan.Hillier@unisa.edu.au.

    Search for more papers by this author

Abstract

Background

This is an update of a Cochrane review first published in The Cochrane Library in Issue 4, 2007 and previously updated in 2011.

Unilateral peripheral vestibular dysfunction (UPVD) can occur as a result of disease, trauma or postoperatively. The dysfunction is characterised by complaints of dizziness, visual or gaze disturbances and balance impairment. Current management includes medication, physical manoeuvres and exercise regimes, the latter known collectively as vestibular rehabilitation.

Objectives

To assess the effectiveness of vestibular rehabilitation in the adult, community-dwelling population of people with symptomatic unilateral peripheral vestibular dysfunction.

Search methods

We searched the Cochrane Ear, Nose and Throat Disorders Group Trials Register; the Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL); PubMed; EMBASE; CINAHL; Web of Science; BIOSIS Previews; Cambridge Scientific Abstracts; ISRCTN and additional sources for published and unpublished trials. The most recent search was 18 January 2014.

Selection criteria

Randomised controlled trials of adults living in the community, diagnosed with symptomatic unilateral peripheral vestibular dysfunction. We sought comparisons of vestibular rehabilitation versus control (e.g. placebo), other treatment (non-vestibular rehabilitation, e.g. pharmacological) or another form of vestibular rehabilitation. Our primary outcome measure was change in the specified symptomatology (for example, proportion with dizziness resolved, frequency or severity of dizziness). Secondary outcomes were measures of function, quality of life and/or measure(s) of physiological status, where reproducibility has been confirmed and shown to be relevant or related to health status (for example, posturography), and adverse effects

Data collection and analysis

We used the standard methodological procedures expected by The Cochrane Collaboration.

Main results

We included 39 studies involving 2441 participants with unilateral peripheral vestibular disorders in the review. Trials addressed the effectiveness of vestibular rehabilitation against control/sham interventions, medical interventions or other forms of vestibular rehabilitation. Non-blinding of outcome assessors and selective reporting were threats that may have biased the results in 25% of studies, but otherwise there was a low risk of selection or attrition bias.

Individual and pooled analyses of the primary outcome, frequency of dizziness, showed a statistically significant effect in favour of vestibular rehabilitation over control or no intervention (odds ratio (OR) 2.67, 95% confidence interval (CI) 1.85 to 3.86; four studies, 565 participants). Secondary outcomes measures related to levels of activity or participation measured, for example, with the Dizziness Handicap Inventory, which also showed a strong trend towards significant differences between the groups (standardised mean difference (SMD) -0.83, 95% CI -1.02 to -0.64). The exception to this was when movement-based vestibular rehabilitation was compared to physical manoeuvres for benign paroxysmal positional vertigo (BPPV), where the latter was shown to be superior in cure rate in the short term (OR 0.19, 95% CI 0.07 to 0.49). There were no reported adverse effects.

Authors' conclusions

There is moderate to strong evidence that vestibular rehabilitation is a safe, effective management for unilateral peripheral vestibular dysfunction, based on a number of high-quality randomised controlled trials. There is moderate evidence that vestibular rehabilitation resolves symptoms and improves functioning in the medium term. However, there is evidence that for the specific diagnostic group of BPPV, physical (repositioning) manoeuvres are more effective in the short term than exercise-based vestibular rehabilitation; although a combination of the two is effective for longer-term functional recovery. There is insufficient evidence to discriminate between differing forms of vestibular rehabilitation.

Résumé scientifique

Rééducation vestibulaire pour le syndrome vestibulaire périphérique unilatéral

Contexte

Ceci est une mise à jour d'une revue Cochrane publiée pour la première fois dans la Bibliothèque Cochrane dans le numéro 4 de 2007 et précédemment mise à jour en 2011.

Le syndrome vestibulaire périphérique unilatéral (UPVD) peut faire suite à une maladie, un traumatisme ou après une opération. Le déficit se caractérise par des plaintes de vertige, de troubles de la vision et de l'équilibre. Actuellement, la prise en charge comprend des médicaments, des manœuvres physiques et des schémas thérapeutiques fondés sur des exercices, ces derniers étant regroupés sous le nom de rééducation vestibulaire (RV).

Objectifs

Évaluer l'efficacité de la rééducation vestibulaire chez la population adulte vivant au sein de la communauté et souffrant d'un syndrome vestibulaire périphérique unilatéral symptomatique.

Stratégie de recherche documentaire

Nous avons effectué des recherches dans le registre des essais du groupe Cochrane sur l'otorhinolaryngologie, dans le registre Cochrane des essais contrôlés (CENTRAL) ; PubMed ; EMBASE ; CINAHL, Web of Science ; BIOSIS Previews ; Cambridge Scientific Abstracts ; ISRCTN et d'autres sources afin de trouver des essais publiés et non-publiés. La recherche la plus récente datait du 18 janvier 2014.

Critères de sélection

Essais contrôlés randomisés portant sur des adultes vivant au sein de la communauté et ayant reçu un diagnostic de syndrome vestibulaire périphérique unilatéral. Nous avons recherché des comparaisons de la rééducation vestibulaire par rapport à un témoin (ex. placebo), à un autre traitement (rééducation non vestibulaire, par exemple, pharmacologique) ou à une autre forme de rééducation vestibulaire. Notre critère de jugement principal était le changement dans la symptomatologie spécifiée (par exemple, proportion dont les étourdissements ont été résolus, fréquence ou gravité des vertiges). Les critères secondaires étaient des mesures de la fonction, de la qualité de vie et/ou de l'état physiologique, à la reproductibilité confirmée et dont la pertinence ou le lien avec l'état de santé était démontré (par exemple, la posturographie), et les effets indésirables.

Recueil et analyse des données

Nous avons utilisé les procédures méthodologiques standard prévues par la Collaboration Cochrane.

Résultats principaux

Nous avons inclus dans cette revue 39 études portant sur 2 441 participants souffrant de troubles vestibulaires périphériques unilatérales. Les essais portaient sur l'efficacité de la rééducation vestibulaire par rapport à des interventions témoin/placebo, des interventions médicales ou d'autres formes de rééducation vestibulaire. Le manque de masquage des évaluateurs des résultats et le compte-rendu sélectif étaient des menaces qui peuvent avoir biaisé les résultats dans 25 % des études, mais à part cela, le risque de biais de sélection ou d'attrition était faible.

Les analyses individuelle et combinée du critère de jugement principal, la fréquence des vertiges, mettent en évidence un effet statistiquement significatif en faveur de la rééducation vestibulaire par rapport au témoin ou à l'absence d'intervention (rapport des cotes (RC) de 2,67, intervalle de confiance (IC) à 95 % de 1,85 à 3,86 ; quatre études, 565 participants). Les mesures de résultats secondaires étaient liées aux niveaux d'activité ou de participation mesurés, par exemple à l'aide du Dizziness Handicap Inventory, qui montre également une forte tendance à des différences significatives entre les groupes (différence moyenne standardisée (DMS) -0,83, IC à 95 % de -1,02 à - 0,64). L'exception à cela concernait la comparaison de la rééducation vestibulaire fondée sur le mouvement avec des manœuvres physiques pour le vertige paroxystique positionnel bénin (VPPB), qui indiquait que ces dernières étaient supérieures en termes de taux de guérison à court terme (RC 0,19, IC à 95 % de 0,07 à 0,49). Aucun effet indésirable n'était signalé.

Conclusions des auteurs

Des preuves, de modérées à solides, indiquent que la rééducation vestibulaire est un traitement efficace et sans danger pour le syndrome vestibulaire périphérique unilatéral, d'après un certain nombre d'essais contrôlés randomisés de haute qualité. Des preuves modérées indiquent que la rééducation vestibulaire permet une résolution des symptômes et une amélioration du fonctionnement à moyen terme. Cependant, certaines preuves révèlent que pour le groupe spécifique de personnes ayant reçu un diagnostic de VPPB, les manœuvres physiques (de repositionnement) sont plus efficaces à court terme que la rééducation vestibulaire fondée sur des exercices, bien que l'association des deux soit efficace pour la récupération fonctionnelle à long terme. Il n'existe pas suffisamment de preuves pour distinguer les différentes formes de rééducation vestibulaire.

Plain language summary

Vestibular rehabilitation to improve dizziness, balance and mobility in patients with unilateral peripheral vestibular dysfunction

Background

People with vestibular problems often experience dizziness and trouble with vision, balance or mobility. The vestibular disorders that are called unilateral and peripheral (UPVD) are those that affect one side of the vestibular system (unilateral) and only the portion of the system that is outside of the brain (peripheral - part of the inner ear). Examples of these disorders include benign paroxysmal positional vertigo (BPPV), vestibular neuritis, labyrinthitis, one-sided Ménière's disease or vestibular problems following surgical procedures such as labyrinthectomy or removal of an acoustic neuroma. Vestibular rehabilitation for these disorders is becoming increasingly used and involves various movement-based regimes. Components of vestibular rehabilitation may involve learning to bring on the symptoms to 'desensitise' the vestibular system, learning to co-ordinate eye and head movements, improving balance and walking skills, and learning about the condition and how to cope or become more active.

Study characteristics

We found 39 randomised controlled trials (involving 2441 participants) that investigated the use of vestibular rehabilitation in this group of disorders. All studies used a form of vestibular rehabilitation and involved adults who lived in the community with symptomatic, confirmed UPVD. The studies were varied in that they compared vestibular rehabilitation with other forms of management (for example, medication, usual care or passive manoeuvres), with control or placebo interventions or with other forms of vestibular rehabilitation. Another source of variation between studies was the use of different outcome measures (for example, reports of dizziness, improvements in balance, vision or walking, or ability to participate in daily life).

Key results

Due to the variation between studies, only limited pooling (combining) of data was possible. The results of four studies could be combined, which demonstrated that vestibular rehabilitation was more effective than control or sham interventions in improving subjective reports of dizziness, and in improving participation in life roles. Two studies gave a combined result in favour of vestibular rehabilitation for improving walking. Other single studies all found in favour of vestibular rehabilitation for improvements in areas such as balance, vision and activities of daily living. The exception to these findings was for the specific group of people with BPPV, where comparisons of vestibular rehabilitation with specific physical repositioning manoeuvres showed that these manoeuvres were more effective in dizziness symptom reduction, particularly in the short term. However, other studies demonstrated that combining the manoeuvres with vestibular rehabilitation was effective in improving functional recovery in the longer term. There were no reports of adverse effects following any vestibular rehabilitation. In the studies with a follow-up assessment (3 to 12 months) positive effects were maintained. There was no evidence that one form of vestibular rehabilitation is superior to another. There is a growing and consistent body of evidence to support the use of vestibular rehabilitation for people with dizziness and functional loss as a result of UPVD.

Quality of the evidence

The studies were generally of moderate to high quality but were varied in their methods. This evidence is up to date to 18 January 2014.

Résumé simplifié

Rééducation vestibulaire pour améliorer les vertiges, l'équilibre et la mobilité chez les patients ayant un syndrome vestibulaire périphérique unilatéral

Contexte

Les personnes souffrant de déficits vestibulaires ressentent souvent des vertiges et des troubles de la vision, de l'équilibre ou de la mobilité. Les syndromes vestibulaires unilatéraux et périphériques (UPVD) sont les syndromes qui affectent un côté du système vestibulaire (unilatéral) et seulement la portion du système se trouvant à l'extérieur du cerveau (périphérique - partie de l'oreille interne). Quelques exemples de ces syndromes comprennent le vertige paroxystique positionnel bénin (VPPB), la névrite vestibulaire, la labyrinthite, la maladie de Ménière unilatérale ou des déficits vestibulaires faisant suite à une intervention chirurgicale comme la labyrinthectomie ou l'exérèse d'un neurinome de l'acoustique. Pour traiter ces syndromes, la rééducation vestibulaire est de plus en plus utilisée ; elle consiste en divers schémas thérapeutiques fondés sur le mouvement. Dans le cadre de la rééducation vestibulaire, le patient peut apprendre à provoquer les symptômes pour désensibiliser le système vestibulaire, à coordonner le mouvement des yeux et de la tête, ce qui améliore l'équilibre et l'aptitude à marcher, ainsi qu'obtenir des informations sur le déficit et sur la façon d'y faire face ou de devenir plus actif.

Caractéristiques des études

Nous avons recensé 39 essais contrôlés randomisés (avec un total de 2 441 participants) portant sur l'utilisation de la rééducation vestibulaire pour ce type de troubles. Toutes les études utilisaient une forme de rééducation vestibulaire et comprenaient des adultes vivant au sein de la communauté avec des UPVD symptomatiques et avérés. Les études variaient dans le sens où elles comparaient la rééducation vestibulaire à d'autres formes de prise en charge (médicaments, soins habituels ou manœuvres passives, etc.), à des interventions témoins ou placebo ou encore à d'autres formes de rééducation vestibulaire. L'utilisation de différents critères d'évaluation constituait une autre source de variation entre les études (rapports de vertige, améliorations de l'équilibre, vision ou marche, capacité de prendre part à la vie quotidienne, etc.).

Principaux résultats

En raison de la variation entre les études, seul un regroupement (mise en commun) limité des données a été possible. Les résultats de quatre études ont pu être combinés. Ils révélaient que la rééducation vestibulaire était plus efficace que l'intervention témoin ou que la fausse intervention pour améliorer les rapports subjectifs de vertige et la participation aux activités de la vie quotidienne. Deux études ont donné un résultat combiné favorable à la rééducation vestibulaire pour améliorer la marche. Les autres études indépendantes étaient toutes favorables à la rééducation vestibulaire en termes d'améliorations dans des domaines tels que l'équilibre, la vision et les activités de la vie quotidienne. L'exception à ces résultats concernait le groupe spécifique de personnes présentant un VPPB, pour qui les comparaisons de la rééducation vestibulaire avec des manœuvres de repositionnement physiques spécifiques indiquaient que ces dernières étaient plus efficaces pour réduire le symptôme de vertige, en particulier à court terme. Cependant, d'autres études révélaient que l'association des manœuvres avec la rééducation vestibulaire était efficace pour améliorer le rétablissement fonctionnel à long terme. Aucun effet indésirable faisant suite à toute rééducation vestibulaire n'était rapporté. Dans les études réalisant une évaluation de suivi (de 3 à 12 mois), les effets positifs étaient maintenus. Aucune preuve n'indiquait qu'une forme de rééducation vestibulaire est supérieure à une autre. Il existe un ensemble croissant et cohérent de preuves favorables à l'utilisation de la rééducation vestibulaire chez les personnes souffrant de vertige et de déficit fonctionnel résultant d'un UPVD.

Qualité des preuves

Les études étaient généralement de qualité modérée à élevée, mais les méthodes utilisées variaient. Ces preuves sont à jour jusqu'au 18 janvier 2014.

Notes de traduction

Traduction réalisée par le Centre Cochrane Français

எளியமொழிச் சுருக்கம்

ஒருபக்க வெஸ்டிபுலார் (உள் காது உறுப்பு) பிறழ்ச்சி உடைய நோயாளிகளுக்கு தலை கிறுகிறுப்பு, சமநிலை இழப்பு மற்றும் உடல் இயக்கம் மேம்படுத்த வெஸ்டிபுலார் புனர்வாழ்வு சிகிச்சை.

பின்புலம்

வெஸ்டிபுலார் (vestibular) பிறழ்ச்சி கொண்டவார்கள் பெரும்பாலும் தலை கிறுகிறுப்பு மற்றும் பார்வை குறைபாடு, சமநிலை இழப்பு அல்லது நடமாட்டத்தில் பிரச்சனைஆகியவற்றை அனுபவிக்கின்றனர். ஒரு பக்க மற்றும் மூளைக்கு வெளியே (உள் காது பகுதியில்) உள்ள வெஸ்டிபுலார் உறுப்பை மட்டும் பாதிக்கும் நோய்கள் ஒருபக்க மற்றும் புற வெஸ்டிபுலார் குறைபாடுகள் (unilateral and peripheral vestibular disorder UPVD) என்றழைக்கப்படுகிறது. தீங்கற்ற எதிர்பாரா நிலை கிறுகிறுப்பு (paroxysmal positional vertigo (BPPV)), வெஸ்டிபுலார் நரம்பு வீக்கம், சிக்குபுழையழல், ஒருதலை மெய்நேர்ஸ் நோய் அல்லது சிக்குழையெடுப்பு அல்லது அகுவஸ்டிக் நரம்புக்கட்டி நீக்கம் போன்ற அறுவை சிகிச்சையை தொடர்ந்து வெஸ்டிபுலார் சிக்கல்கள் ஆகியவை இந்த கோளாறுகளின் உதாராணங்கள். உடல் இயக்கம் சார்ந்த சிகிச்சைமுறைகுள் அடங்கும் வெஸ்டிபுலார் புனர்வாழ்வு சிகிச்சை, இந்த கோளாறுகளுக்கு அதிகமாய் பயன்படுத்தப்படுகிறது. நோய் அறிகுறிகளை தூண்டி அதன்மூலம் உணர்சிநீக்க கற்றல், ஒருங்கிணைந்த கண் மற்றும் தலைஅசைத்தல், சமநிலை மற்றும் நிலையை பற்றி அறிந்து அதை சமாளிக்க அல்லது மேலும் நன்றாக செயல்பட கற்றல் ஆகியவைகளை வெஸ்டிபுலார் புனர்வாழ்வில் ஓரு முக்கிய அங்கமாக இருக்கும்.

ஆய்வுகளின் பண்புகள்

வெஸ்டிபுலார் கோளாறுகளுக்கான புனர்வாழ்வு சிகிச்சையின் பயன்களை, ஆராயும் (2441 பங்கேற்பாளர்கள் கொண்ட) 39 சமவாய்ப்பிட்டு கட்டுபடுத்தப்பட்ட சோதனைகளை நாங்கள் கண்டறிந்தோம். அனைத்து ஆய்வுகளிலும் ஒரு வகையான வெஸ்டிபுலார் புனர்வாழ்வு சிகிச்சை பயன்படுத்தப்பட்டது மற்றும் சமூகத்தில் நோய்குரியுடன் மற்றும் UPVD bதிக்கப்பட்டவர்கள் என்று உறுதிச் செய்யப்பட்ட பெரியவர்கள் ஈடுபடுத்தப்பட்டிருந்தனர். பிற சிகிச்சை முறைகளுடன் (எடுத்துகாட்டாக, மருந்து, வழக்கமான சிகிச்சை அல்லது பங்கேற்பில்லா உத்திகள் (passive maneuvers)), கட்டுப்பாடு அல்லது மருந்துபோலி சிகிச்சை அல்லது இதர வகையான புனர்வாழ்வுடன் போன்ற பலமருதுவமுரைகளுடன் வெஸ்டிபுலார் புனர்வாழ்வு சிகிச்சையுடன் ஆராய்ச்சிகளில் ஒப்பிடப் பட்டிருந்த்தது. வெவ்வேறு விளைவுபயன் அளவுமுறைகள் பயன்படுத்துவது ஆய்வுகள் வேறுபாட்டின் மற்றொரு காரணமாக இருந்தது (உதராணமாக கிறுகிறுப்பு, சமநிலை, பார்வை அல்லது நடக்கும் திறன் அல்லது தினசரி வாழ்வில் பங்கேற்கும் திறன் ஆகியவற்றில் முன்னேற்றம் பற்றி அறிவித்தல்).

முக்கிய முடிவுகள்

ஆய்வுகளிடையே வேறுபாடு காரணமாக சில தரவுகளே தொகுப்பாக்க (இணைக்க) முடிந்தது. வெஸ்டிபுலார் புனர்வாழ்வு, கட்டுப்பாடு அல்லது போலி சிகிச்சைகளை காட்டிலும் கிறுகிறுப்பு மேம்படுத்த மற்றும் வாழ்க்கை பல செயல்களில் பங்குபெறுவதை மேம்படுத்த மிகவும் பயனுள்ளதாக இருந்தது என்று நான்கு ஆய்வுகளின் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டமுடிவுகள் காண்பித்தன. இரண்டு ஆய்வுகள் முடிவுகள் ஒருங்கிணைத்தில் வெஸ்டிபுலார் புனர்வாழ்வு நடை திறனை மேம்படுத்தும் என்று காண்பித்தது. சமநிலை, பார்வை மற்றும் அன்றாட வாழ்க்கை நடவடிக்கைகள் போன்றவற்றை மேம்படுத்த வெஸ்டிபுலார் புனர்வாழ்வு உதவும் என இதர ஒற்றை ஆய்வுகள் கண்டன. தீங்கற்ற எதிர்பாரா நிலை தலைசுற்றல்(BPPV) உடைய குறிப்பிட்ட மக்கள் குழு இந்த கண்டுபுடிப்புபுகளுக்கு விதிவிலக்காக இருந்தது, அவற்றில் வெஸ்டிபுலார் புனர்வாழ்வை குறிப்பிட்ட உடல் மருநிலைகொள்ளல் உத்திகளில் குறுகிய காலத்திற்கு தலைசுற்றல் அறிகுறியை குறைப்பதில் பயனுள்ளதாக இருந்தது என்று காட்டியது. இருப்பினும் மற்றஆய்வுகளில் வெஸ்டிபுலார் புனர்வாழ்வை அந்த உத்திகளுடன் இணைப்பதால் நீண்டகால செயல்பாட்டு மீட்சியை மேம்படுத்த பயனுள்ளதாக இருந்தது என்று கண்டறியப்பட்டது. எந்த ஒரு புனர்வாழ்வு மறுத்துவதிற்கும் பக்ககவிளைவுகள் அறியப்படவில்லை. சாதகமான விளைவுகள் மறையவில்லை என்று தொடர் கண்காணித்த (3 முதல் 12 மாதங்கள் பின்) ஆராய்ச்சிகள் காண்பித்தன. பல்வேறு புனர்வாழ்வு முறைகளில், ஒன்று மற்றொன்றை விட மேன்மையானது என்று எந்த ஆதாரமும் இல்லை. ஒருபக்க புற வெஸ்டிபுலார் பிறழ்ச்சி(UPVD) விளைவாக தலைச்சுற்று மற்றும் செயல்பாட்டு இழப்பு உடைய மக்கள்களுக்கு வெஸ்டிபுலார் புனர்வாழ்வு பொதுவாக சாதகமாக பயனளிக்கும் என்று வளர்த்துவரும் ஆராய்ச்சி ஆதாரங்கள் கூறுகிறது.

சான்றுகளின் தரம்

பொதுவாக ஆய்வுகளின் மிதமான முதல் உயர்ந்த தரம்கொண்டிருந்தன, ஆனால் அவற்றின் செய்முறைகளை வேறுபட்டது. இந்த ஆதாரங்கள் 18 ஜனவரி 2014 தேதி வரை தற்போதையவை

மொழிபெயர்ப்பு குறிப்புகள்

மொழிபெயர்ப்பு: இ. நவீன் குமார், வை. பிரகாஷ், க. ஹரிஓம் மற்றும் சி.இ.பி.என்.அர் குழு

Резюме на простом языке

Вестибулярная реабилитация для уменьшения симптомов головокружения, улучшения равновесия и подвижности у пациентов с односторонней периферической вестибулярной дисфункцией

Актуальность

Люди с вестибулярными нарушениями часто испытывают головокружения, проблемы со зрением, устойчивостью (поддержанием равновесия) или подвижностью. Вестибулярные расстройства, которые называют односторонними и периферическими (ОПВД - односторонняя периферическая вестибулярная дисфункция), затрагивают одну сторону вестибулярной системы (односторонние) и только ту часть системы, которая находится вне мозга (периферические - затрагивают часть внутреннего уха). Примеры таких нарушений включают: доброкачественное пароксизмальное позиционное головокружение (ДППГ), вестибулярный неврит, лабиринтит, односторонняя болезнь Меньера или вестибулярные проблемы после хирургических вмешательств, таких как лабиринтэктомия или удаление акустической невриномы. Вестибулярная реабилитация при этих расстройствах все чаще применяется и включает в себя различные режимы движений. Компоненты вестибулярной реабилитации могут включать обучение симптомам, приводящее к 'десенситизации' вестибулярной системы, обучение координировать движения глаз и головы, улучшение устойчивости и навыков ходьбы, а также приобретение знаний о [своем] состоянии, как с этим справляться или стать более активным.

Характеристика исследований

Мы нашли 39 рандомизированных контролируемых клинических испытаний (включающих 2441 участников), которые исследовали использование вестибулярной реабилитации в этой группе нарушений. Все исследования использовали какую-либо форму вестибулярной реабилитации и вовлекали взрослых с симптоматическим подтвержденным ОПВД, проживающих в домашних условиях (в сообществе). Исследования различались в том, что они сравнивали вестибулярную реабилитацию с другими формами ведения пациентов (например, лекарственное лечение, обычный уход или пассивные движения) с контрольными или с плацебо вмешательствами, или с другими формами вестибулярной реабилитации. Другая причина различий между исследованиями - использование разных способов измерения исходов (например, отчеты о головокружении, повышение устойчивости, зрения или ходьбы, или способности участвовать в повседневной жизни).

Основные результаты

Из-за различий между исследованиями было возможно только ограниченное объедение (суммирование) данных. Были объединены результаты четырех исследований, которые продемонстрировали, что вестибулярная реабилитация была более эффективна, чем контроль или симуляция вмешательства, по улучшению субъективных сообщений о головокружении и по повышению качества жизни. Два исследования дали объединенный результат в пользу вестибулярной реабилитации по улучшению ходьбы. Все другие единичные исследования сообщали в пользу вестибулярной реабилитации - об улучшении в таких областях, как устойчивость, зрение и ежедневная активность. Исключением из этих результатов были результаты, полученные у конкретной группы людей с ДППГ, у которых сравнение вестибулярной реабилитации с определенными физическими способами репозиционирования показали, что эти способы были более эффективными для снижения симптомов головокружения, особенно в краткосрочной перспективе. Однако, другие исследования продемонстрировали, что комбинация способов [репозиционирования] с вестибулярной реабилитацией была эффективна для улучшения функционального восстановления в долгосрочной перспективе. Сообщений о неблагоприятных эффектах после любой вестибулярной реабилитации не было. В исследованиях с оценкой при последующем наблюдении (3 - 12 месяцев) положительные эффекты сохранялись. Не было доказательств, что одна форма вестибулярной реабилитации превосходит другую. Существует возрастающая и последовательная (согласованная) совокупность доказательств в поддержку использования вестибулярной реабилитации для людей с головокружением и функциональными нарушениями в результате ОПВД.

Качество доказательств

Исследования были, в целом, от умеренного до высокого качества, но различались по своим методам. Эти доказательства актуальны по 18 января 2014 года.

Заметки по переводу

Перевод: Абакумова Татьяна Рудольфовна. Редактирование: Зиганшина Лилия Евгеньевна. Координация проекта по переводу на русский язык: Казанский федеральный университет - аффилированный центр в Татарстане Северного Кокрейновского Центра. По вопросам, связанным с этим переводом, пожалуйста, обращайтесь к нам по адресу: lezign@gmail.com

Ancillary