Overground physical therapy gait training for chronic stroke patients with mobility deficits

  • Review
  • Intervention

Authors


Abstract

Background

Overground gait training forms a major part of physical therapy services for chronic stroke patients in almost every setting. Overground gait training refers to physical therapists' observation and cueing of the patient's walking pattern along with related exercises, but does not include high-technology aids such as functional electrical stimulation or body weight support.

Objectives

To assess the effects of overground physical therapy gait training on walking ability for chronic stroke patients with mobility deficits.

Search methods

We searched the Cochrane Stroke Group Trials Register (last searched March 2008), the Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) (The Cochrane Library Issue 2, 2008), MEDLINE (1966 to May 2008), EMBASE (1980 to May 2008), CINAHL (1982 to May 2008), AMED (1985 to March 2008), Science Citation Index Expanded (1981 to May 2008), ISI Proceedings (Web of Science, 1982 to May 2006), Physiotherapy Evidence Database (http://www.pedro.org.au/) (May 2008), REHABDATA (http://www.naric.com/research/rehab/) (1956 to May 2008), http://www.clinicaltrials.gov (May 2008), http://www.controlled-trials.com/ (May 2008), and http://www.strokecenter.org/ (May 2008). We also searched reference lists of relevant articles, and contacted authors and trial investigators.

Selection criteria

Randomised controlled trials comparing overground physical therapy gait training with a placebo intervention or no treatment for chronic stroke patients with mobility deficits.

Data collection and analysis

Pairs of authors independently selected trials. Three authors independently extracted data and assessed quality. We contacted study authors for additional information.

Main results

We included nine studies involving 499 participants. We found no evidence for a benefit on the primary variable, post-test gait function, based on three studies with 269 participants. Uni-dimensional performance variables did show significant effects post-test. Gait speed increased by 0.07 metres per second (95% confidence interval (CI) 0.05 to 0.10) based on seven studies with 396 participants, timed up-and-go (TUG) test improved by 1.81 seconds (95% CI -2.29 to -1.33), and six-minute-walk test (6MWT) increased by 26.06 metres (95% CI 7.14 to 44.97) based on four studies with 181 participants. We found no significant differences in deaths/disabilities or in adverse effects, based on published reports or personal communication from all of the included studies.

Authors' conclusions

We found insufficient evidence to determine if overground physical therapy gait training benefits gait function in patients with chronic stroke, though limited evidence suggests small benefits for uni-dimensional variables such as gait speed or 6MWT. These findings must be replicated by large, high quality studies using varied outcome measures.

摘要

背景

對有活動障礙的慢性中風病患之地上物理治療步態訓練(Overground physical therapy gait training)

幾乎在每一個機構當中,對於慢性中風病患而言,地上步態訓練是物理治療服務的一個重要部分。地上步態訓練是指,物理治療師對於病人的行走模式以及相關運動的觀察和提示,但不包括高科技輔具,例如:功能性電刺激或體重的支持。

目標

為了評估對於有活動障礙的慢性中風病患,施行地上物理治療步態訓練對於步行的效果

搜尋策略

我們搜尋了Cochrane Stroke Group Trials Register (2008年3月的最後一次搜尋)、Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) (The Cochrane Library Issue 2, 2008)、MEDLINE(1966年至2008年5月)、EMBASE(1980年至2008年5月)、CINAHL(1982年至2008年5月)、AMED(1985年至2008年3月)、Science Citation Index Expanded(1981年至2008年5月)、ISI Proceedings(Web of Science,1982年至2006年5月)、Physiotherapy Evidence Database(http://www.pedro.org.au/)(2008年5月)、REHABDATA(http://www.naric.com/research/rehab/)(1956年至2008年5月)、http://www.clinicaltrials.gov(2008年5月)、http://www.controlledtrials.com/(2008年5月),以及http://www.strokecenter.org/(2008年5月)。我們也搜尋了相關文獻的參考資料目錄,並與作者和試驗研究人員取得聯繫。

選擇標準

對於有活動障礙的慢性中風病患,比較地上物理治療步態訓練與安慰性介入治療或沒有治療的隨機對照試驗。

資料收集與分析

成對的作者獨立地選擇試驗。三位作者獨立擷取數據和並估品質。我們與研究作者取得聯繫已得到額外的資訊。

主要結論

我們的回顧包括9個研究,共有499位參與者。根據包含269位參與者的3個研究的結果,我們發現沒有證據顯示對於primary variable (後測步態功能)有所益處。Unidimensional performance variables沒有顯示在後測方面有顯著的效果。根據包含396位參與者的7個研究的結果,步行速度每秒增加了0.07米(95% confidence interval (CI) 0.05 to 0.10);根據包含181位參與者的4個研究的結果,timed upandgo (TUG) test進步了1.81秒(95% CI −2.29 to −1.33)、sixminutewalk test (6MWT)增加了26.06米(95% CI 7.14 to 44.97)。四份研究報告的基礎上與181的參與者。根據所有納入研究之已發佈的報告或是個人的通訊,我們發現對於死亡/失能或不良反應並沒有顯著的差異。

作者結論

我們發現並沒有充分的證據足以確定,對於慢性中風患者,是否地上物理治療步態訓練有益於步態功能。雖然有限的證據似乎顯示對於unidimensional variable(例如:步行速度或6MWT)有微小的益處。這些發現必須被採用不同結果測量方式的大型、高品質研究的結果所支持。

翻譯人

本摘要由奇美醫院張偉倫翻譯。

此翻譯計畫由臺灣國家衛生研究院(National Health Research Institutes, Taiwan)統籌。

總結

中風在美國是造成嚴重長期失能的首要原因,每年有700000件初次或再發性中風的個案。3分2中風的倖存者於中風後立刻有行走上的困難;中風發生6個月之後,仍然有超過30%的病患無法在不需協助的情況下行走。地上步態訓練是慢性中風病人之物理治療服務的重要部分,其旨在改善步態功能。地上步態訓練包括物理治療師在旁觀察並提示病人行走的方式,以及相關的運動(不包括使用高科技輔助工具)。我們回顧了9個研究,共有499位參加者,其內容為研究針對改善整體步態功能成效之地上步態訓練的效果。根據現有的三個研究(269位參加者),我們發現在試驗結束之時沒有對步態功能有益處的證據。其他單一結果的測量的確顯示了顯著的後測成效。根據包括396位參與者的7項研究的結果,步行速度每秒增加了0.07米。根據包括181位參與者的4項研究的結果,TUG測試改善了1.81秒,6MWT增加了26.06米。3個月追蹤後可得到的數據更少。在死亡/失能或不良結果方面,不同組別之間並沒有發現顯著的差異。因此,我們發現沒有足夠的證據足以以確定,是否地上物理治療步態訓練能改善慢性中風病人的步態功能。對於地上步態訓練,在最近的研究當中所使用的更有針對性的介入性治療,似乎顯示對於測量結果(例如步行速度,TUG測試,6分鐘步行的距離)有微小且短期的益處。由於大型、高品質的隨機對照試驗數量稀少,這篇回顧論文的限制包括:所收納中風病患之失能程度範圍廣大、慢性中風病人恢復的速度緩慢、包含地上步態訓練的社區物理治療研究中實驗性的介入治療之描述並不完整、主要變量(步態功能)的本質並不明確,追蹤的時間有限(一般不超過4個月),以及各試驗中所測量的結果互不相同。我們需要更多設計良好且有足夠規模和品質的隨機對照試驗,以釐清地上物理治療步態訓練的效果。

Résumé scientifique

Entraînement à la marche physiothérapeutique au sol pour les patients d'accident vasculaire cérébral (AVC) chronique présentant des déficits de mobilité

Contexte

L'entraînement à la marche au sol est un élément essentiel des services de physiothérapie pour les patients d'AVC chronique dans pratiquement tous les cadres. L'entraînement à la marche au sol consiste à ce qu'un physiothérapeute observe et suive le schéma de marche du patient avec des exercices liés, mais n'inclut pas l'utilisation d'aides de haute technologie, comme de la stimulation électrique fonctionnelle ou des dispositifs de soutien du poids du corps.

Objectifs

Évaluer les effets de l'entraînement à la marche physiothérapeutique au sol sur la capacité à marcher pour les patients d'AVC chronique présentant des déficits de mobilité.

Stratégie de recherche documentaire

Nous avons consulté le registre d'essais du groupe Cochrane sur les accidents vasculaires cérébraux (dernière recherche en mars 2008), le registre Cochrane des essais contrôlés (CENTRAL) (The Cochrane Library numéro 2, 2008), MEDLINE (de 1966 à mai 2008), EMBASE (de 1980 à mai 2008), CINAHL (de 1982 à mai 2008), AMED (de 1985 à mars 2008), Science Citation Index Expanded (de 1981 à mai 2008), ISI Proceedings (Web of Science, de 1982 à mai 2006), Physiotherapy Evidence Database (http://www.pedro.org.au/) (mai 2008), REHABDATA (http://www.naric.com/research/rehab/) (de 1956 à mai 2008), http://www.clinicaltrials.gov (mai 2008), http://www.controlled-trials.com/ (mai 2008) et http://www.strokecenter.org/ (mai 2008). Nous avons également étudié les références bibliographiques d'articles pertinents et contacté des auteurs et des investigateurs d'essais.

Critères de sélection

Essais contrôlés randomisés comparant l'entraînement à la marche physiothérapeutique au sol et une intervention placebo ou l'absence d'intervention pour les patients d'AVC chronique présentant des déficits de mobilité.

Recueil et analyse des données

Deux auteurs ont sélectionné indépendamment les essais. Trois auteurs ont extrait les données indépendamment et évalué la qualité des essais. Les auteurs des études ont été contactés pour obtenir des informations supplémentaires.

Résultats principaux

Neuf études portant sur 499 participants ont été incluses. Nous n'avons trouvé aucune preuve d'un bénéfice sur la variable primaire, la fonction de marche post-test, selon trois études avec 269 participants. Des variables de performance uni-dimensionnelles n'ont mis en évidence aucun effet significatif après le test. La vitesse de marche augmentait de 0,07 mètres par seconde (intervalle de confiance (IC) à 95 %, de 0,05 à 0,10), selon sept études avec 396 participants, le test chronométré « up-and-go » (TUG) était amélioré de 1,81 secondes (IC à 95 %, de -2,29 à -1,33) et le test de marche pendant six minutes (6MWT) de 26,06 mètres (IC à 95 %, de 7,14 à 44,97), selon quatre études, avec 181 participants. Aucune différence significative en termes de mortalité/incapacité ou d'effets indésirables n'a été observée, selon les rapports publiés ou des communications personnelles à partir de toutes les études incluses.

Conclusions des auteurs

Les preuves sont insuffisantes pour déterminer si l'entraînement à la marche physiothérapeutique au sol améliore la fonction de marche chez les patients d'AVC chronique, bien que des preuves limitées suggèrent que cette intervention apporte de légers bénéfices pour des variables uni-dimensionnelles comme la vitesse de marche ou le 6MWT. Ces résultats devraient être répliqués par des études de plus grande taille, de bonne qualité utilisant diverses mesures de résultats.

アブストラクト

移動能力障害のある慢性脳卒中患者のための野外での理学療法としての歩行訓練

背景

野外での歩行訓練は、ほぼあらゆる状況において慢性脳卒中患者のための理学療法の主要な部分を構成している。野外での歩行訓練は理学療法士による観察や関連のある運動を伴う患者の歩行パターンの手がかりに注目しているが、機能的電気刺激や体重支持などの最先端技術による支援は取り入れていない。

目的

運動障害のある慢性脳卒中患者の歩行能力に対する野外での理学療法としての歩行訓練の効果を評価する。

検索戦略

Cochrane Stroke Group Trials Register(最終検索2008年3月)、Cochrane Central Register of Controlled Trials(CENTRAL)(コクラン・ライブラリ2008年第2号)、MEDLINE(1966年~2008年5月)、EMBASE(1980年~2008年5月)、CINAHL(1982年~2008年5月)、AMED(1985年~2008年3月)、Science Citation Index Expanded(1981年~2008年5月)、ISI Proceedings(Web of Science、1982年~2006年5月)、Physiotherapy Evidence Database(http://www.pedro.org.au/)(2008年5月)、REHABDATA(http://www.naric.com/research/rehab/)(1956年~2008年5月)、http://www.clinicaltrials.gov(2008年5月)、http://www.controlled-trials.com/(2008年5月)およびhttp://www.strokecenter.org/(2008年5月)を検索した。また、関連性のある論文の参考文献リストも検索し、著者および試験研究者にも問い合わせた。

選択基準

移動能力障害のある慢性脳卒中患者を対象に野外での理学療法としての歩行訓練をプラセボ介入または無治療と比較しているランダム化比較試験

データ収集と分析

対をなすレビューアが独自に試験を選択した。レビューア3名が独自にデータを抽出し、質を評価した。その後追加された情報については、研究著者に問い合わせた。

主な結果

参加者499例を含む研究9件を含めた。参加者269例からなる3件の研究から、主要変数である事後の歩行機能に対する利益にエビデンスを見出せなかった。一次元的な歩行能力変数は事後に有意な効果を示した。参加者396例を含む7件の研究に基づいた場合、歩行速度は0.07メートル/秒上昇し(95%信頼区間(CI)0.05~0.10)、さらに参加者181例を含む4件の研究に基づいた場合には、timed up and go(TUG)検査で1.81秒の改善がみられ(95%CI -2.29~-1.33)、6分間歩行テスト(6MWT)では26.06メートル(95%CI 7.14~44.97)の延長した。発表された報告または含まれたすべての研究の私信からは、死亡/障害や有害事象に有意差を認めなかった。

著者の結論

限られたエビデンスは歩行速度や6MWTなどの一元的な変数に対してわずかな利益を示唆しているにすぎないが、慢性脳卒中患者において野外での理学療法としての歩行訓練が歩行機能に利益を与えるかどうかを明らかにするにはエビデンスが不十分であった。これらの所見については、様々なアウトカム指標を用いた大規模で質の高い研究によって再現される必要がある。

訳注

監  訳: 江川 賢一,2009.11.16

実施組織: 厚生労働省委託事業によりMindsが実施した。

ご注意 : この日本語訳は、臨床医、疫学研究者などによる翻訳のチェックを受けて公開していますが、訳語の間違いなどお気づきの点がございましたら、Minds事務局までご連絡ください。Mindsでは最新版の日本語訳を掲載するよう努めておりますが、編集作業に伴うタイム・ラグが生じている場合もあります。ご利用に際しては、最新版(英語版)の内容をご確認ください。

Plain language summary

Overground physical therapy gait training for chronic stroke patients with mobility deficits

Stroke is a leading cause of serious, long-term disability in the United States, with 700,000 new or recurrent attacks each year. Two-thirds of survivors have difficulty walking immediately after suffering a stroke, and six months later over 30% still cannot walk without assistance. Overground gait training forms a major part of physical therapy services for chronic stroke patients and is aimed at improving gait function. Overground gait training involves the physical therapist observing and cueing the patient's walking pattern, along with related exercises(it does not include use of high-technology aids). We reviewed nine studies, with 499 participants, that investigated the effectiveness of overground gait training for improving overall measures of gait function. No evidence was found for a benefit on gait function at the end of the trial, based on the three available studies (269 participants). Other single measures of performance did show significant effects post-test. Gait speed increased by 0.07 metres per second, based on seven studies with 396 participants. The timed 'up-and-go' test improved by 1.81 seconds, and the six-minute-walk test increased by 26.06 metres, based on four studies with 181 participants. Even fewer data were available at three-month follow up. No significant differences in deaths/disabilities or in adverse effects were found between groups. Therefore, we found insufficient evidence to determine if overground physical therapy gait training improves gait function in patients with chronic stroke. The more targeted interventions for overground gait training used in recent studies suggest small and short-term benefits for performance measures like gait speed, the timed up-and-go test, and distance walked in six minutes. Along with the small number of large, high quality, randomised controlled trials, limitations of this review include the wide range of disabilities in the stroke patients involved, the slow rate of recovery for chronic stroke patients, incomplete descriptions of the experimental interventions in studies of community physical therapy that included overground gait training, the blunt nature of the primary variable - gait function, the limited duration of follow up (generally less than four months), and the diverse outcomes measured in the trials. Additional well-designed randomised controlled trials of sufficient size and quality are needed to clarify the effects of overground physical therapy gait training.

Résumé simplifié

Entraînement à la marche physiothérapeutique au sol pour les patients d'accident vasculaire cérébral (AVC) chronique présentant des déficits de mobilité

L'AVC est une cause majeure d'incapacité grave à long terme aux États-Unis, avec 700 000 accidents nouveaux ou récurrents chaque année. Deux tiers des survivants éprouvent des difficultés pour marcher immédiatement après un AVC et six mois plus tard, plus de 30 % d'entre eux ne peuvent toujours pas marcher sans assistance. L'entraînement à la marche au sol est un élément important des services de physiothérapie pour les patients d'AVC chronique et vise à améliorer la fonction de marche. L'entraînement à la marche au sol consiste à ce qu'un kinésithérapeute observe et suive le schéma de marche du patient avec des exercices liés (il n'inclut pas l'utilisation d'aides de haute technologie). Nous avons inclus dans la revue neuf études, avec 499 participants, qui examinaient l'efficacité de l'entraînement à la marche au sol pour améliorer les mesures globales de la fonction de marche. Aucune preuve n'a été trouvée pour un bénéfice de la fonction de marche à la fin de l'essai, selon les trois études disponibles (269 participants). D'autres mesures indépendantes de performance n'ont pas mis en évidence d'effets significatifs après le test. La vitesse de marche augmentait de 0,07 mètres par seconde, selon sept études avec 396 participants. Le test chronométré « up-and-go » était amélioré de 1,81 secondes, et le test de marche pendant six minutes de 26,06 mètres, selon quatre études, avec 181 participants. Encore moins de données étaient disponibles pour le suivi à trois mois. Aucune différence significative en termes de mortalité/incapacité ou d'effets indésirables n'a été observée entre les groupes. Nous concluons donc que les preuves sont insuffisantes pour déterminer si l'entraînement à la marche physiothérapeutique au sol améliore la fonction de marche chez les patients d'AVC chronique. Les interventions plus ciblées pour l'entraînement à la marche au sol utilisées dans des études récentes suggèrent qu'il existe des bénéfices limités et à court terme pour des mesures de la performance telles que la vitesse de marche, le test chronométré «  up-and-go » et la distance parcourue en six minutes. En plus du petit nombre d'essais contrôlés randomisés de grand effectif et de qualité, les limitations de cette revue incluent la large gamme de handicaps chez les patients d'AVC impliqués, le taux réduit de récupération pour les patients d'AVC, les descriptions incomplètes des interventions expérimentales dans les études des physiothérapies communautaires incluant l'entraînement à la marche au sol, la nature peu précise de la variable principale (fonction de marche), la durée limitée du suivi (généralement mois de quatre mois) et la diversité des résultats mesurés dans les essais. D'autres essais contrôlés randomisés bien planifiés et de taille et qualité suffisantes sont nécessaires pour préciser les effets de l'entraînement à la marche physiothérapeutique au sol.

Notes de traduction

Traduit par: French Cochrane Centre 1st September, 2012
Traduction financée par: Ministère du Travail, de l'Emploi et de la Santé Français

எளியமொழிச் சுருக்கம்

நடமாட்டம் குறைகளுடன் உள்ள நாள்பட்ட பக்கவாதம் நோயாளிகளுக்கு நடபதற்கான நில மடத்தில் இயன்முறை சிகிச்சை

பாதிக்கப்பட்டவர்கள் எண்ணிக்கை 700000 ஆகும். பக்கவாத பாதிப்பைக் கடந்து வாழும் மூன்றில் இரண்டு பேர் பக்கவாதம் பாதிக்கப்பட்ட உடனே நடக்க சிரமப்படுகின்றனர். பாதிக்கப்பட்டு 6 மாதங்கள் கடந்தவர்களில் 30%பேர்களுக்கு நடக்க உதவும் பொறி இன்றி நடக்க இயலவில்லை. நாள் பட்ட பக்கவாத நோயாளிகளுக்குத் தரப்படும் சம தள நடை பயிற்சி இயன்முறை சிகிச்சையில் முக்கியமானதாகும். இப்பயிற்சி இயல்பான நடையைப் பெறுவதையே நோக்கமாக கொண்டு செய்யப்படுகிறது. இந்த பயிற்சிகளின் போது இயன்முறை பயிற்சியாளர் நோயாளிகள் நடக்கும் முறையை உற்று நோக்கி சரியான முறையை நினைவூட்டி பயிற்சி அளிப்பர். இதற்குத் தேவையான சாதாரண உடற்பயிற்சிகள் தரப்படும் (இதற்கு உயர்வான தொழிநுட்ப கருவிகள் தேவையில்லை). நாங்கள் 499 நோயாளிகள் பங்குபெற்ற 9 ஆய்வுகளை மறுசீராய்வு செய்து சம தள நடை பயிற்சி எவ்வாறு நடைஇயக்க அளவுகள் மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்று ஆராய்ந்தோம். 269 பேர்கள் பங்குகொண்ட 3 ஆய்வுகளின் அடிப்படையை ஆராய்ந்தால் இப்பயிற்சி பலன் அளிக்கத்தக்கது என்று கூற எந்த ஆதாரமும் இல்லை. 369 பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பங்குபெற்ற 7 ஆய்வுகள் நடையின் வேகம் 0.07 மீ /வினாடி உயர்ந்துள்ளது என்று கூறுகின்றன. 181 பேர் பங்குபெற்ற 4 ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் நோயாளிகளை நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து 3 மீட்டர் நடந்து திரும்பி வந்து உட்காரும் நேரத்தை அளக்கும் சோதனையில்(Timed up and go Test) நேர அளவு 1.81 வினாடிகள் மேம்பட்டுள்ளது. மற்றும் 6 நிமிட நடக்கும் பரிசோதனையில் ( 6 Minute walk Test) 26.06 மீட்டர் அதிகரித்துள்ளது. இப்பயிற்சியின் 3 மாத காலத்துக்குப்பின் தொடர் விளைவுகளைப் பற்றிய ஆய்வுக்குறிப்புகள் சிலவே உள்ளன. பயிற்சி பெற்றவர்கள் பெறாதவர்கள் இடையே இறப்பு,உடல் ஊனம் மற்றும் எதிர் விளைவுகள் போன்றவற்றில் எந்த குறிப்பிட்டு கூற கூடிய வித்தியாசமும் இல்லை. சமதள நடைபயிற்சி நாள்பட்ட பக்கவாத நோயாளிகளின் நடையை மேம்படுத்த உதவுகிறது என்று கூற தேவையான ஆதாரங்கள் எங்களிடம் குறைவாகவே உள்ளது. சமீபத்திய ஆய்வுகள் இந்த பயிற்சி நடையின் வேகம், 6 நிமிடம் நடக்கும் தூரம் போன்ற அளவீடுகளில் சிறிய கால பயன்களை ஏற்படுத்துவதாக கூறுகின்றன. இந்த திறனாய்வில் குறைபாடுகளாக கருதப்படுபவை - பக்கவாதத்தால் அதிகமான உடல் ஊனங்கள் ஏற்படுதல்,மெதுவாக பக்கவாதத்திலிருந்து குணமடைதல், சமுதாய இயன்முறையில் நடத்தப்படும் ஆய்வுகளில் ஆராய்ச்சியைப் பற்றிய முழுமைஅடையாத தகவல்கள்,பயிற்சியால் ஏற்படும் அடிப்படை மாறுபாடுகள் பற்றிய தகவலின்மை,தொடர் விளைவுகளை 3 மாதத்திற்குமேல் ஆராயாதது,பயிற்சி விளைவுகளை ஆராய பலவிதமான அளவு கோல்கள் பயன்படுத்தியது. சமதள நடைபயிற்சி இயன்முறை சிகிச்சை பக்கவாத நோயாளிகளின் மீதுள்ள தாக்கத்தைத் தெளிவாக அறிய கூடுதல் தரமான சமவாய்ப்பு கட்டுபடுத்தபட்ட சோதனைகள் தேவைபடுகின்றன .

மொழிபெயர்ப்பு குறிப்புகள்

மொழிபெயர்ப்பு: ஹரிகணேஷ் மற்றும் சி.இ. பி.என்.அர் குழு

Ancillary