Conservative interventions for treating exercise-related musculotendinous, ligamentous and osseous groin pain

  • Review
  • Intervention

Authors

  • Matheus O Almeida,

    Corresponding author
    1. Centro de Estudos de Medicina Baseada em Evidências e Avaliação Tecnológica em Saúde, Brazilian Cochrane Centre, São Paulo, São Paulo, Brazil
    • Matheus O Almeida, Brazilian Cochrane Centre, Centro de Estudos de Medicina Baseada em Evidências e Avaliação Tecnológica em Saúde, R Borges Lagoa, 564 cj 63, Vila Clementino, São Paulo, São Paulo, 04038000, Brazil. mathewsalmeida@hotmail.com.

    Search for more papers by this author
  • Brenda NG Silva,

    1. Centro de Estudos de Medicina Baseada em Evidências e Avaliação Tecnológica em Saúde, Brazilian Cochrane Centre, São Paulo, São Paulo, Brazil
    Search for more papers by this author
  • Régis B Andriolo,

    1. Universidade do Estado do Pará, Department of Public Health, Belém, Pará, Brazil
    Search for more papers by this author
  • Álvaro N Atallah,

    1. Centro de Estudos de Medicina Baseada em Evidências e Avaliação Tecnológica em Saúde, Brazilian Cochrane Centre, São Paulo, São Paulo, Brazil
    Search for more papers by this author
  • Maria S Peccin

    1. Universidade Federal de São Paulo, Department of Human Movement Sciences, Santos, São Paulo, Brazil
    Search for more papers by this author

Abstract

Background

Musculoskeletal, ligamentous and osseous groin injuries are common in athletes and may result in a delay of several months to resume sports. Even then, this may not be at the former level of sport activity. The treatment of exercise-related groin pain is mainly conservative (non-surgical), using interventions such as exercises, electrotherapy, manual therapy and steroid injections.

Objectives

To assess the effects (benefits and harms) of conservative interventions for treating exercise-related musculotendinous, ligamentous and osseous groin pain.

Search methods

We searched the Cochrane Bone, Joint and Muscle Trauma Group Specialised Register (December 2011); the Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) (The Cochrane Library 2011, Issue 4); MEDLINE (1948 to November week 3 2011); EMBASE (1980 to Week 49 2011); CINAHL (1982 to December 2011); LILACS (1982 to December 2011); PEDro (1929 to December 2011), SPORTDiscus (1985 to December 2011), OTseeker (to December 2011), reference lists of papers and conference proceedings (2000 to 2011).

Selection criteria

Randomized controlled trials and quasi-randomized controlled trials evaluating conservative interventions for treating exercise-related musculotendinous, ligamentous and osseous groin pain were included. Studies comparing conservative with surgical treatments were excluded.

Data collection and analysis

Two review authors independently extracted data and conducted risk of bias assessments. There was no pooling of data.

Main results

Two studies, involving a total of 122 participants who had experienced adductor-related groin pain for at least two months, were included in this review. All but one of the participants were male athletes aged between 18 and 50 years old. Both studies were assessed as 'high risk of bias' for at least one source of bias domain. The 'successful treatment' outcome reported in both studies was based primarily on pain measures.

One study, based on an intention-to-treat analysis, found a significant difference favouring exercise therapy (strengthening with an emphasis on the adductor and abdominal muscles and training muscular co-ordination) compared with 'conventional' physiotherapy (stretching exercises, electrotherapy and transverse friction massage) in successful treatment at 16-week follow-up (25/34 (74%) versus 10/34 (29%); risk ratio (RR) 2.50, 95% CI 1.43 to 4.37, P = 0.001). Similarly, of those followed-up significantly more athletes treated by exercise therapy returned to sport at the same level (23/29 (79%) versus 4/30 (13%); RR 5.95, 95% CI 2.34 to 15.09, P = 0.0002). Although still favouring the exercise group, the differences between the two groups in patients' subjective global assessment at 16 weeks and successful treatment at 8 to 12 years follow-up were not statistically significant.

The second study (54 participants) found no significant differences at 16-week follow-up between a multi-modal treatment (heat, manual therapy and stretching) and exercise therapy (the same intervention as in the above study) for the outcomes of successful treatment (14/26 (54%) versus 12/22 (55%); RR 0.99, 95% CI 0.59 to 1.66, P = 0.96) and return to full sports participation (13/26 (50%) versus 12/22 (55%); RR 0.92, 95% CI 0.53 to 1.58, P = 0.75). Those returning to full sports participation returned on average 4.5 weeks earlier after receiving multi-modal therapy (mean difference -4.50 weeks, 95% CI -8.60 to -0.40, P = 0.03) than those in the exercise therapy group. This study reported that there were no complications or side effects found in either intervention group.

Authors' conclusions

The available evidence from the randomized trials is insufficient to advise on any specific conservative modality for treating exercise-related groin pain. While still low quality, the best evidence is from one trial which found that exercise therapy (strengthening of hip and abdominal muscles) in athletes improves short-term outcomes (based primarily on pain measures) and return to sports compared with physiotherapy consisting of passive modalities. Given the low quality of the available evidence from both included trials, further randomized trials are necessary to reinforce their findings.

Résumé scientifique

Interventions conservatrices pour le traitement des douleurs à l'aine d'origine musculo-tendineuse, ligamentaire et osseuse liées à l'exercice

Contexte

Les lésions de l'aine d'origine musculosquelettique, ligamentaire et osseuse sont fréquentes chez les athlètes et peuvent les obliger à arrêter le sport pendant plusieurs mois. Même lorsqu'ils sont capables de reprendre leurs activités sportives, il ne leur est pas toujours possible de retrouver leur niveau habituel. Le traitement des douleurs à l'aine liées à l'exercice est principalement conservateur (non chirurgical) et consiste notamment en des exercices, une électrothérapie, une thérapie manuelle ou des injections de stéroïdes.

Objectifs

Évaluer les effets (bénéfiques et délétères) des interventions conservatrices dans le traitement des douleurs à l'aine d'origine musculo-tendineuse, ligamentaire et osseuse liées à l'exercice.

Stratégie de recherche documentaire

Nous avons consulté le registre spécialisé du groupe Cochrane sur les traumatismes ostéo-articulaires et musculaires (décembre 2011) ; le registre Cochrane des essais contrôlés (CENTRAL) ( Bibliothèque Cochrane 2011, Numéro 4) ; MEDLINE (1948 à la 3ème semaine de novembre 2011) ; EMBASE (de 1980 à la semaine 49 de 2011) ; CINAHL (1982 à décembre 2011) ; LILACS (1982 à décembre 2011) ; PEDro (1929 à décembre 2011), SPORTDiscus (1985 à décembre 2011), OTseeker (jusqu'en décembre 2011), les références bibliographiques des articles et les actes de congrès (2000 à 2011).

Critères de sélection

Les essais contrôlés randomisés et quasi-randomisés évaluant des interventions conservatrices dans le traitement des douleurs à l'aine d'origine musculo-tendineuse, ligamentaire et osseuse liées à l'exercice ont été inclus. Les études comparant des traitements conservateurs à des traitements chirurgicaux ont été exclues.

Recueil et analyse des données

Deux auteurs de revue ont extrait les données et évalué le risque de biais de manière indépendante. Nous n'avons effectué aucun regroupement de données.

Résultats principaux

Deux études portant sur un total de 122 participants présentant des douleurs à l'aine liées aux adducteurs depuis au moins deux mois ont été incluses dans cette revue. Tous les participants sauf un étaient des athlètes de sexe masculin âgés de 18 à 50 ans. Les deux études présentaient un risque de biais élevé pour au moins l'une des catégories de biais. Le critère de jugement de la réussite du traitement rapporté dans les deux études reposait principalement sur les mesures de la douleur.

Une étude basée sur une analyse en intention de traiter rapportait une différence significative en faveur du traitement à base d'exercices (musculation axée sur les adducteurs et les abdominaux et entraînement à la coordination musculaire) par rapport à la physiothérapie standard (exercices d'étirement, électrothérapie et massage par friction transversale) en termes de réussite du traitement lors d'un suivi à 16 semaines (25/34 (74 %) contre 10/34 (29 %) ; risque relatif (RR) de 2,50, IC à 95 %, entre 1,43 et 4,37, P = 0,001). De même, les athlètes suivis ayant fait l'objet d'un traitement à base d'exercices étaient significativement plus nombreux à reprendre le sport à leur niveau habituel (23/29 (79 %) contre 4/30 (13 %) ; RR 5,95, IC à 95% entre 2,34 et 15,09, P = 0,0002). Quoique demeurant favorables au groupe de l'exercice, les différences entre les deux groupes en termes d'évaluation globale subjective des patients à 16 semaines et de réussite du traitement à 8-12 ans n'étaient pas statistiquement significatives.

La seconde étude (54 participants) ne rapportait aucune différence significative lors d'un suivi à 16 semaines entre un traitement multimodal (chaleur, thérapie manuelle et étirements) et un traitement à base d'exercices (même intervention que dans la première étude) concernant les critères de jugement de la réussite du traitement (14/26 (54 %) contre 12/22 (55 %) ; RR de 0,99, IC à 95 %, entre 0,59 et 1,66, P = 0,96) et de reprise des activités sportives habituelles (13/26 (50 %) contre 12/22 (55 %) ; RR 0,92, IC à 95 % entre 0,53 et 1,58 P = 0,75). Ceux qui reprenaient le sport au niveau habituel le faisaient en moyenne 4,5 semaines plus tôt lorsqu'ils avaient reçu un traitement multimodal (différence moyenne de -4,50 semaines, IC à 95 %, entre -8,60 et -0,40, P = 0,03) par rapport au traitement à base d'exercices. Cette étude ne rapportait aucune complication ou effet secondaire dans aucun des groupes expérimentaux.

Conclusions des auteurs

Les preuves disponibles issues d'essais randomisés sont insuffisantes pour recommander une modalité de traitement conservateur spécifique dans les douleurs à l'aine liées à l'exercice. Bien que de mauvaise qualité, les meilleures preuves sont issues d'un essai rapportant que le traitement à base d'exercices (renforcement des muscles de la hanche et des abdominaux) chez les athlètes améliorait les résultats à court terme (principalement basés sur les mesures de la douleur) et la reprise des activités sportives par rapport à une physiothérapie consistant en des exercices passifs. Compte tenu de la faible qualité des preuves disponibles dans les deux essais inclus, d'autres essais randomisés sont nécessaires afin de confirmer ces résultats.

アブストラクト

運動による筋腱、靭帯、および骨に起因する鼠径部痛に対する保存的介入

背景

筋骨格、靭帯、骨に起因する鼠径部の損傷はスポーツ選手に高い頻度で認められるが、競技再開まで数カ月の遅れにつながる可能性がある。その場合でも、競技活動は損傷前のレベルに戻らない場合もある。運動による鼠径部痛に対する治療は、主として保存療法(非外科的)であり、運動や電気療法、手技治療、ステロイド注射などの介入を用いる。

目的

運動による筋腱、靭帯、および骨に起因する鼠径部痛の治療に対する保存的介入の効果(有益性と有害性)を検討する。

検索戦略

Cochrane Bone, Joint and Muscle Trauma Group Specialised Register(2011年12月)、Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL)(The Cochrane Library2011年第4号)、MEDLINE(1948年~2011年11月第3週)、EMBASE(1980年~2011年第49週)、CINAHL(1982年~2011年12月)、LILACS(1982年~2011年12月)、PEDro(1929年~2011年12月)、SPORTDiscus(1985年~2011年12月)、OTseeker(2011年12月まで)および論文と学会予稿集の参考文献リスト(2000年~2011年)を検索した。

選択基準

運動による筋腱、靭帯、骨に起因する鼠径部痛の治療に対する保存的介入を評価したランダム化比較試験および準ランダム化比較試験を選択した。保存療法と外科的治療を比較した研究は除外した。

データ収集と分析

2名のレビュー著者が独立して、データ抽出とバイアスのリスクの評価を実施した。データ統合は行わなかった。

主な結果

2カ月以上にわたり内転筋に関連する鼠径部痛のある参加者計122名を対象にした2件の研究を本レビューに組み入れた。参加者は、1名を除きすべて18歳から50歳の男性スポーツ選手であった。両研究は、1つ以上のバイアス領域で「バイアスのリスクが高い」と評価された。両研究で報告された「成功した治療」アウトカムは、主として痛みの指標に基づいていた。

ITT分析に基づく1件の試験では、「従来型」の理学療法(ストレッチ運動、電気療法、および横断摩擦マッサージ)と比較した場合、フォローアップ調査16週時点の「成功した治療」に、運動療法(内転筋と腹筋の重点的な強化と筋肉協調のトレーニング)を支持する有意な差が認められた(34名中25名[74%]に対して34名中10名[29%];リスク比[RR]2.50、95%信頼区間[CI]1.43~4.37、P=0.001)。同様に、フォローアップ調査した参加者のうち、同等レベルで競技に復帰したスポーツ選手は、運動療法を受けた群の方が有意に多かった(29名中23名[79%]に対して30名中4名[13%];RR 5.95、95%CI 2.34~15.09、P=0.0002)。なおも運動療法群を支持してはいるが、2群間で、16週時における患者の主観的包括的評価およびフォローアップ調査8年~12年時での「成功した治療」に統計学的有意差は認められなかった。

2件目の研究(参加者54名)では、フォローアップ調査16週時点で、「成功した治療」アウトカムおよび競技完全参加への復帰について、集学的治療(温熱、手技療法、ストレッチ)と運動療法(上記の研究と同一の介入)との間に有意差は認められなかった(26名中14名[54%]に対して22名中12名[55%];RR 0.99、95%CI 0.59~1.66、P=0.96および26名中13名[50%]に対して22名中12名[55%];RR 0.92、95%CI 0.53~1.58、P=0.75)。集学的治療群で競技完全参加へ復帰した参加者は、運動療法群に比べ、平均4.5週早かった(平均差-4.50週、95%CI -8.60~-0.40、P=0.03)。本研究は、いずれの介入群にも合併症または副作用は認められなかったと報告していた。

著者の結論

ランダム化試験から得られた入手可能なエビデンスは、運動による鼠径部痛に対する特定の保存療法について助言するには不十分である。質は低いものの、最も有力なエビデンスが、スポーツ選手に対する運動療法(臀筋と腹筋の強化)は、受動的様式の理学療法と比較して短期アウトカム(主として痛みの指標に基づく)および競技復帰を改善させることを示した1件の試験から得られている。組み入れた両研究から得られたエビデンスの質が低いことを考慮すると、それらの知見を強固にするにはさらにランダム化比較試験が必要である。

訳注

《実施組織》厚生労働省「「統合医療」に係る情報発信等推進事業」(eJIM:http://www.ejim.ncgg.go.jp/)[2016.7.28]
《注意》この日本語訳は、臨床医、疫学研究者などによる翻訳のチェックを受けて公開していますが、訳語の間違いなどお気づきの点がございましたら、eJIM事務局までご連絡ください。なお、2013年6月からコクラン・ライブラリーのNew review, Updated reviewとも日単位で更新されています。eJIMでは最新版の日本語訳を掲載するよう努めておりますが、タイム・ラグが生じている場合もあります。ご利用に際しては、最新版(英語版)の内容をご確認ください。

Plain language summary

Conservative treatment for exercise-related groin pain

Exercise-related groin pain is common in sports especially those involving running, kicking and changing directions, such as in soccer and hockey. Athletes may have a delay of several months before being able to resume the sport, and this may not be at their former level of sports activity. Usually the treating clinician deals with the coexistence of two or more disorders, such as muscle, tendon and ligament strains and a bony stress reaction. Conservative interventions are generally the first choice for treatment and include an initial period of rest; strengthening of the muscles stabilising the pelvis and hip joints; stretching the hip muscles; electrotherapy (for example, transcutaneous electrical stimulation (TENS), laser and ultrasound therapy); manual therapy; non-steroidal anti-inflammatory drugs; steroidal injections or prolotherapy (injection of growth factor production stimulants to induce growth and repair of normal tissue).

Two randomized controlled trials, involving a total of 122 athletes with exercise-related groin pain, were included in this review. Participants were aged between 18 and 50 years and all but one were male. They had had groin pain for at least two months. One trial demonstrated positive results in athletes treated by exercise therapy (strengthening of hip and abdominal muscles, and training muscular co-ordination) in comparison with 'conventional' physiotherapy consisting of passive modalities (stretching exercises, electrotherapy and transverse friction massage) 16 weeks after the end of treatment, for 'successful treatment' (based primarily on pain measures) and for the rate of return to sports at the same level without groin pain. The second study compared multi-modal treatment (heat, manual therapy and stretching) with exercise therapy and found no significant difference between groups for 'successful treatment' and return to sports, but did show an earlier return to sport for those athletes who achieved this outcome following the multi-modal treatment.

The available evidence is exclusively related to athletes and is limited because of the low number of studies and low number of participants for each outcome. Further randomized controlled trials are needed to ratify these results.

Résumé simplifié

Traitement conservateur de la douleur à l'aine liée à l'exercice

La douleur à l'aine liée à l'exercice est fréquente chez ceux qui pratiquent une activité sportive, en particulier dans les sports impliquant de courir, de frapper et de changer de direction, comme c'est le cas du football et du hockey. Les athlètes doivent parfois attendre plusieurs mois avant de reprendre le sport et sont parfois incapables de retrouver leur niveau d'activité habituel. Le médecin traitant doit souvent gérer plusieurs troubles coexistants, tels qu'un claquage musculaire, une tendinite, une lésion ligamentaire et une réaction de stress osseux. Les interventions conservatrices constituent généralement le premier choix de traitement et incluent une période de repos initial ; un renforcement des muscles qui stabilisent les articulations du pelvis et de la hanche ; un étirement des muscles de la hanche ; une électrothérapie (ex. : neurostimulation transcutanée (TENS), traitement au laser et ultrasonothérapie) ; une thérapie manuelle ; des anti-inflammatoires non stéroïdiens ; des injections de stéroïdes ou une prolothérapie (injection de produits qui stimulent la production de facteurs de croissance pour induire la croissance et la réparation des tissus).

Deux essais contrôlés randomisés portant sur un total de 122 athlètes présentant des douleurs à l'aine liées à l'exercice ont été inclus dans cette revue. Les participants étaient âgés de 18 à 50 ans et étaient tous de sexe masculin, à l'exception d'une participante. Ils souffraient de douleurs à l'aine depuis au moins deux mois. Un essai rapportait des résultats positifs chez des athlètes ayant reçu un traitement à base d'exercices (renforcement des muscles des hanches et des abdominaux et entraînement à la coordination musculaire) par rapport à une physiothérapie standard consistant en des exercices passifs (étirements, électrothérapie et massage par friction transversale) 16 semaines après la fin du traitement en termes de réussite du traitement (principalement basée sur les mesures de la douleur) et de taux de reprise du sport au niveau habituel sans douleurs à l'aine. La seconde étude, qui comparait un traitement multimodal (chaleur, thérapie manuelle et étirements) à un traitement à base d'exercices, ne rapportait aucune différence significative entre les groupes en termes de réussite du traitement et de reprise du sport, mais observait une reprise plus rapide des activités sportives chez les athlètes qui avaient reçu un traitement multimodal.

Les preuves disponibles concernent uniquement des athlètes et sont limitées par le nombre réduit d'études et de participants pour chaque critère de jugement. D'autres essais contrôlés randomisés sont nécessaires afin de confirmer ces résultats.

Notes de traduction

Traduit par: French Cochrane Centre 1st July, 2013
Traduction financée par: Pour la France : Minist�re de la Sant�. Pour le Canada : Instituts de recherche en sant� du Canada, minist�re de la Sant� du Qu�bec, Fonds de recherche de Qu�bec-Sant� et Institut national d'excellence en sant� et en services sociaux.

Laienverständliche Zusammenfassung

Konservative Behandlung belastungsbedingter Leistenschmerzen

Belastungsbedingte Leistenschmerzen kommen häufig im Sport vor, insbesondere bei Sportarten, die Laufen, Kicken und Richtungswechsel wie beispielweise beim Fußball und Hockey beinhalten. Für Sportler kann sich eine Verzögerung von mehreren Monaten ergeben, bevor sie zur Wiederaufnahme des Sports fähig sind, und diese entspricht möglicherweise nicht ihrem vorherigen sportlichen Leistungsniveau. Üblicherweise hat der behandelnde Kliniker (Arzt oder Therapeut) das gleichzeitige Vorliegen von zwei oder mehr Störungsbildern zu berücksichtigen, wie beispielsweise Muskel-, Sehnen- und Bänderzerrungen und eine knöcherne Stressreaktion. Konservative (nicht-operative) Behandlungsmaßnahmen sind im Allgemeinen die erste Wahl für die Behandlung und beinhalten eine anfängliche Ruhephase, Kräftigung der das Becken und die Hüftgelenke stabilisierenden Muskeln, Dehnung der Hüftmuskeln, Elektrotherapie (zum Beispiel transkutane elektrische Stimulation (TENS), Laser- und Ultraschalltherapie), Manuelle Therapie, nichtsteroidale Antirheumatika (kortisonfreie entzündungshemmende Medikamente), Kortisonspritzen oder Prolotherapie (eine alternative Spritzentherapie).

Zwei randomisierte kontrollierte Studien (Studien, in denen die Teilnehmer verschiedenen Behandlungsgruppen zufällig zugeordnet werden), die 122 Sportler mit belastungsbedingten Leistenschmerzen untersuchten, wurden in diesen Review eingeschlossen. Die Teilnehmer waren zwischen 18 und 50 Jahren alt; bis auf einen waren alle Männer. Sie hatten seit mindestens zwei Monaten Leistenschmerzen. Eine Studie zeigte 16 Wochen nach Ende der Behandlung positive Ergebnisse für eine "erfolgreiche Behandlung" (vorwiegend basierend auf Schmerzmessungen) und für die Häufigkeit der Rückkehr zum Sport auf demselben Niveau ohne Leistenschmerzen bei Sportlern, die mit einer Übungstherapie behandelt wurden (Kräftigung der Hüft- und Bauchmuskulatur und Training der muskulären Koordination), verglichen mit "konventioneller" Physiotherapie, bestehend aus passiven Maßnahmen (Dehnungsübungen, Elektrotherapie und Querfriktionen). Die zweite Studie verglich eine multimodale Behandlung (Wärme, manuelle Therapie und Dehnung) mit einer Übungstherapie und fand keine bedeutsamen Unterschiede zwischen den Gruppen in Bezug auf eine "erfolgreiche Behandlung" und die Rückkehr zum Sport; zeigte jedoch eine frühere Rückkehr zum Sport für diejenigen Sportler, die dieses Ergebnis nach der multimodalen Behandlung erreichten.

Die verfügbare Evidenz (der wissenschaftliche Beleg) bezieht sich ausschließlich auf Sportler und ist durch die geringe Anzahl von Studien und die geringe Teilnehmerzahl für die einzelnen Endpunkte (Zielkriterien) begrenzt. Weitere randomisierte kontrollierte Studien sind erforderlich, um diese Ergebnisse zu bestätigen.

Anmerkungen zur Übersetzung

T. Bossmann, C. Braun, N. Jahnke, Koordination durch Cochrane Schweiz

எளியமொழிச் சுருக்கம்

உடற்பயிற்சி -தொடர்பான இடுப்பு வலிக்கான பழமையான சிகிச்சை

விளையாட்டுகளில், குறிப்பாக ஓடுதல், உதைத்தல், திசைகளை மாற்றுதல் முதலியவை உள்ளடங்கிய கால்பந்து மற்றும் ஹாக்கி போன்ற போட்டிகளில் உடற்பயிற்சி தொடர்பான இடுப்பு வலி பொதுவானதாக உள்ளது. விளையாட்டு வீரர்கள், விளையாட்டு நடவடிக்கைகளை மீண்டும் தொடர பல மாத தாமதம் ஏற்படலாம், மேலும் அவர்களால் முன்பிருந்த அளவிற்கு விளையாட்டு நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட முடியாமல் போகலாம். பொதுவாக, சிகிச்சையளிக்கும் மருத்துவர், தசை, தசைநாண் மற்றும் தசைநார் விகாரங்கள் மற்றும் எலும்பு அழுத்த எதிர்விளைவு என ஒருங்கிணைந்திருக்கும் இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட கோளாறுகளுக்கான சிகிச்சையில் ஈடுபடுகிறார். ஆரம்ப கால ஓய்வு; தசைகளை வலுப்படுத்துதல்; இடுப்பு மற்றும் இடுப்பு மூட்டு பகுதிகளை நிலைப்படுத்துதல்; இடுப்பு தசைகள் நீட்சி; மின்சிகிச்சை முறைககள் (எடுத்துக்காட்டாக, டென்ஸ்; லேசர் ஊடொளி மற்றும் மீயொலி சிகிச்சை); கையாள்கை சிகிச்சை; ஸ்டீராய்டற்ற அழற்சி எதிர்ப்பு மருந்துகள்; ஸ்டீராய்ட் ஊசி அல்லது ப்ரோலோதெரபி (இயல்பான திசு வளர்ச்சியை தூண்டவும் பழுதுபார்க்கவும், வளர்ச்சி காரணி தயாரிப்பு தூண்டிகளை ஊசி கொண்டு உட்செலுத்தும் சிகிச்சை) போன்றவற்றை உள்ளடக்கிய பழமையான சிகிச்சைகள் சிகிச்சைக்கான முதல் தேர்வாய் இருக்கின்றன .

இந்த திறனாய்வில், உடற்பயிற்சி-தொடர்பான இடுப்பு வலி கொண்ட 122 விளையாட்டு வீரர்களை உள்ளடக்கிய இரண்டு சீரற்ற கட்டுப்பாட்டு சோதனைகள் சேர்க்கப்பட்டன. பங்கேற்பாளர்களின் வயது 18 முதல் 50 வரை இருந்தது , ஒருவரைத் தவிர மற்ற அனைவரும் ஆண்களாய் இருந்தனர். இவர்கள், குறைந்தது இரண்டு மாதங்கள் இடுப்பு வலியை உடையவர்களாய் இருந்தனர். ஒரு சோதனை, 'பழமையான' செயலற்ற வழிமுறைகளைக் கொண்ட இயன்முறை சிகிச்சையோடு (நீட்டல் பயிற்சிகள், மின்முறை சிகிச்சை மற்றும் குறுக்கு உராய்வு நீவுதல் சிகிச்சை) ஒப்பிடுகையில், உடற்பயிற்சி கொண்டு சிகிச்சை (இடுப்பு மற்றும் வயிற்று தசைகளை வலுப்படுத்துதல் மற்றும் தசை ஒருங்கிணைப்பு பயிற்சி) அளிக்கப்பட்ட விளையாட்டு வீரர்களில், சிகிச்சை முடிந்த 16 வாரங்கள் கழித்து 'வெற்றிகரமான சிகிச்சை' (முதன்மையாக, வலி விளைவுகளை அடிப்படையாய் கொண்ட) மற்றும் இடுப்பு வலி இல்லாமல் அதே அளவில் விளையாட்டிற்கு திரும்பும் விகிதம் ஆகியவற்றிற்கு நேர்நிலையான முடிவுகளை காண்பித்தது . இரண்டாவது ஆய்வு , உடற்பயிற்சி சிகிச்சையை , பல-பாங்கியல் சிகிச்சையோடு (வெப்பம், கையாள்கை சிகிச்சை மற்றும் நீட்டல் சிகிச்சை ) ஒப்பிட்டது, மற்றும் அது, குழுக்கள் இடையே 'வெற்றிகரமான சிகிச்சை' மற்றும் விளையாட்டிற்கு திரும்புதல் ஆகியவற்றில் குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாட்டை காட்டவில்லை, ஆயினும் பல-பாங்கியல் சிகிச்சையை தொடர்ந்து , விளையாட்டு வீரர்களால் முன்கூட்டியே விளையாட்டிற்கு திரும்ப முடிந்தது என்பதை காட்டியது.

கிடைக்கப் பெற்றுள்ள ஆதாரம், தடகள விளையாட்டு வீரர்களோடு பிரத்யேகமாக தொடர்புடையதாகும், மற்றும் இது, குறைவான எண்ணிக்கையிலான ஆய்வுகள் நிமித்தமாகவும், ஒவ்வொரு விளைவிற்கான குறைவான பங்கேற்பாளர்கள் நிமித்தமாகவும் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த முடிவுகளை உறுதி செய்ய மேற்படியான சீரற்ற கட்டுப்பாட்டு சோதனைகள் தேவைப்படுகிறது.

மொழிபெயர்ப்பு குறிப்புகள்

மொழி பெயர்ப்பாளர்கள்: ப்ளசிங்டா விஜய், தங்கமணி ராமலிங்கம், சிந்தியா ஸ்வர்ணலதா ஸ்ரீகேசவன், ஸ்ரீகேசவன் சபாபதி.

Laički sažetak

Konzervativne metode liječenja boli u preponama vezane uz sport

Ozljede mišićno-koštanog sustava, ligamenata i tetiva u području prepona česte su u sportaša, osobito u sportovima koji uključuju trčanje, udaranje i promjene smjera kao što su nogomet i hokej. Takve ozljede mogu zahtijevati prestanak sportske aktivnosti tijekom nekoliko mjeseci, te se i nakon toga prijašnja razina sportske aktivnosti teško postiže. Liječenje se obično treba usmjeriti na više poremećaja odjednom, kao što su ozljede mišića, tetiva i ligamenata, kao i stresna reakcija na kost. Liječenje boli vezane uz sport uglavnom je konzervativno (nekirurški), pomoću intervencija kao što su mirovanje u početku, vježbe za jačanje mišića koji stabiliziraju zdjelicu i zglobove kukova, istezanje mišića kuka, elektroterapija (kao što je transkutana električna stimulacija živca – TENS, terapija laserom i ultrazvukom), manualne terapije, nesteroidni protuupalni lijekovi, injekcije steroida i proloterapija (injekcija stimulansa koji proizvode čimbenike rasta s ciljem poticanja rasta i popravka tkiva).

U ovaj Cochrane sustavni pregled uključena su dva randomizirana kontrolirana pokusa s ukupno 122 sportaša koji su imali preponsku bol kroz najmanje dva mjeseca. Svi osim jednog sudionika bili su muški sportaši u dobi između 18 i 50 godina. Prva studija pokazala je značajnu pozitivnu razliku tijekom terapije vježbanjem (jačanje s naglaskom na mišiće trbuha i kuka i trening mišićne koordinacije) u usporedbi s konvencionalnom fizioterapijom (istezanje, elektroterapije i masaže) tijekom 16 tjedna praćenja s obzirom na bol i povratak sportskim aktivnostima s prethodnim intenzitetom bez boli u preponama. Druga studija (54 sudionika) nije pokazala značajnu razliku između terapije koja je uključila više intervencija (toplina, manualna terapija i istezanje) i terapije vježbanjem (isti zahvat kao u gornjoj studiji) tijekom 16 tjedana praćenja u smanjenju boli i povratku sportu, ali je zabilježen raniji povratak sportu kod sportaša kod kojih je ublažena bol tijekom terapije višestrukim intervencijama.

Dostupni dokazi iz randomiziranih studija nisu dovoljni da se iznesu konkretne preporuke (za i protiv) o svakoj metodi konzervativne terapije za liječenje preponske boli vezane uz sport. S obzirom na nisku kvalitetu raspoloživih dokaza iz oba uključena pokusa, potrebna su dodatna istraživanja i randomizirane kontrolirane studije kako bi se poboljšali rezultati u procjeni učinka konzervativne terapije u liječenju boli koštano-mišićnog sustava vezane uz sport.

Bilješke prijevoda

Hrvatski Cochrane
Prevele: Zvonka Cigić i Senka Brajičić
Ovaj sažetak preveden je u okviru volonterskog projekta prevođenja Cochrane sažetaka. Uključite se u projekt i pomozite nam u prevođenju brojnih preostalih Cochrane sažetaka koji su još uvijek dostupni samo na engleskom jeziku. Kontakt: cochrane_croatia@mefst.hr

平易な要約

運動による鼠径部痛に対する保存療法

運動による鼠径部痛は、特にサッカーやホッケーのような、走る、蹴る、急な方向転換を必要とする競技に高い頻度で認められる。スポーツ選手は、競技再開可能になるまで数カ月もの遅れを経験することもあり、しかも以前の競技活動レベルまで戻れないこともある。通常、治療を行う医師は、筋肉、腱、靭帯の張りや痛みと、骨性のストレス反応など併存する2つ以上の障害を診る。一般的には、保存的介入が治療の第一選択であり、内容は発症初期の安静、骨盤と股関節を安定させる筋肉の強化、臀筋のストレッチ、電気療法(例:経皮電気刺激[TENS]やレーザー超音波療法)、手技療法、非ステロイド抗炎症薬、ステロイド注射あるいは増殖療法(正常組織の修復および成長を誘発する成長因子産生促進剤の注射)である。

本レビューには、運動に関連する鼠径部痛のあるスポーツ選手計122名を対象にした2件のランダム化比較試験を選択した。参加者は、1名を除き18歳から50歳までの男性であった。参加者は鼠径部痛を生じてから2カ月以上経過していた。1件の試験から、運動療法(臀筋と腹筋の強化、筋肉協調のトレーニング)を受けたスポーツ選手において、受動的様式を内容とする「従来型」の理学療法(ストレッチ運動、電気療法、および横断摩擦マッサージ)と比較した場合、治療終了後16週時の「成功した治療」(主として痛みの指標に基づく)と鼠径部の痛みがなく以前と同じレベルで競技に復帰した割合とに、肯定的な結果が示された。2件目の研究では、集学的治療(温熱、手技療法およびストレッチ)と運動療法を比較したが、「成功した治療」および競技への復帰について、2群間に有意差は認められなかった。しかし、集学的治療後に競技復帰アウトカムを達成したスポーツ選手は、より早く競技に復帰していたことがわかった。

研究数が少なく、各アウトカム対象の参加者数も少ないため、得られたエビデンスは、スポーツ選手のみに相関しており限定的である。これらの結果を認定するにはさらにランダム化比較試験が求められる。

訳注

《実施組織》厚生労働省「「統合医療」に係る情報発信等推進事業」(eJIM:http://www.ejim.ncgg.go.jp/)[2016.7.28]
《注意》この日本語訳は、臨床医、疫学研究者などによる翻訳のチェックを受けて公開していますが、訳語の間違いなどお気づきの点がございましたら、eJIM事務局までご連絡ください。なお、2013年6月からコクラン・ライブラリーのNew review, Updated reviewとも日単位で更新されています。eJIMでは最新版の日本語訳を掲載するよう努めておりますが、タイム・ラグが生じている場合もあります。ご利用に際しては、最新版(英語版)の内容をご確認ください。